Met trots presenteer ik mijn nieuwe website (en deze blog).
In deze blog zal ik regelmatig korte stukjes schrijven. Leuke anekdotes, nieuwtjes, levensverhalen, boekverwijzingen, tips en nog meer interessante zaken.
Met deze blog leg ik een wat nauwer contact tussen jou en mij. Ik schrijf iets en jij kunt daarop reageren als je dat wilt. Graag zelfs! Misschien is het wel nodig dat ik daar weer op reageer. Lekker levendig allemaal.
Ik wil beginnen met iets over mezelf te vertellen. Een stukje IK.
Ik hoor vele levensverhalen in mijn praktijk. Stuk voor stuk boeiend en interessant. En allemaal voorzien van pieken en dalen.
Mijn leven is niet anders. Zonder de pieken en de dalen zouden we in een ‘flat line’ leven en dat staat gelijk aan ‘niet leven’. Soms zijn de dalen echter erg diep en is uit het dal omhoog komen een hele klus. Zo’n dal kan ons beeld van wie we in wezen zijn sterk vertroebelen. Met deze (niet verwerkte) levenservaringen werk ik dagelijks. Met veel passie en overgave. Ik wil een stukje van mijn levensverhaal, mijn dal met jou delen.
Ik run dus een Praktijk voor Natuurgerichte Therapieën in Maastricht. In 2005 begonnen naast mijn baan in de jeugdzorg. Sinds twee jaar voor de volle 100% als zelfstandig ondernemer. Nu begeleid ik mensen met oververmoeidheid , stress en burn- out klachten naar meer balans in hun leven, naar een nieuwe focus. En zo zorgen wij er samen voor dat de regie over het eigen leven weer terug gepakt kan worden.
Hoe ben ik ertoe gekomen om te doen wat ik doe?
Op 8 jarige leeftijd komen mijn ouders om in een auto ongeluk. Tenminste dat was wat de politieagenten kwamen vertellen tegen ons viertjes (8-15 jaar) die thuis op de terugkomst van pappa en mama zaten te wachten. Mijn veilige wereldje was ingestort. Ik begreep niet wat er gebeurd was. Ik voelde alleen maar een overweldigende golf van emoties over me heen komen. Wij werden door familie uit Brabant opgehaald en daar in bed gelegd. De volgende dag ging ik op een krakkemikkig fietsje naar een nieuwe school ergens ver weg van thuis. Naderhand bleek dat mijn moeder het ongeluk wel had overleefd maar zwaar hersenletsel had en in coma lag. Na drie maanden kwam ze wonder boven wonder uit de coma en begon een lange weg van revalidatie. En na een klein jaar kreeg ik weliswaar mijn moeder terug. Maar alles was anders.
Deze gebeurtenis heeft uiteraard veel impact gehad op mijn verdere leven. Op mijn kijk op het leven. Op grote thema’s als veiligheid, geborgenheid en zekerheid.
De grond was onder mijn voeten weg dus ik moest iets doen om te ‘overleven’. Ik heb als meisje van amper 8 jaar al die gevoelens weggestopt, want wat moest ik er mee. Het waren er zoveel. En ik begreep nog zo weinig. Ik heb niet gehuild, niet gerouwd, geen vragen gesteld. Er was niemand meer waar ik dat bij durfde doen. Ik was te zeer overdonderd en besloot gewoon door te leven. Zonder de veiligheid van mijn eigen ouders was het knokken geblazen. Dat is wat ik mijn hele leven heb gedaan. Nooit het hoofd laten hangen altijd alles goed doen of in ieder geval zo goed mogelijk. Iedereen moest zien dat ik het allemaal best aankon.
Ik heb mijn leven geleefd en behalve dat het erg eenzaam voelde in mijn huisje heb ik een goed leven gehad. Ik had in navolging van mijn moeder gekozen voor het onderwijs en dan specifiek voor het speciaal onderwijs. Allemaal kinderen die moeite hadden om het leven zo te nemen zoals het hen aangereikt werd. Daar had ik binding mee. Dat kon ik invoelen. Ik maakte een switch naar de jeugdhulpverlening omdat ik daar nog meer met het gedrag van het kind kon werken. Dat was wat mij boeide. Dat was wat ik graag deed.
Mij werd gevraagd of ik een management functie ambieerde, omdat men carrière voor mij zag binnen de organisatie. Gevleid en streberig als ik was deed ik de opleiding, slaagde en twee weken na mijn diploma kon ik beginnen als leidinggevende. Ik werkte me helemaal kapot. Het was een zware baan met veel verantwoordelijkheid. Een spin in het web voelde ik me. Letterlijk en figuurlijk. Alles maar dan ook alles moest onder controle blijven en liefst perfect. Want zo deed ik dat nou eenmaal.
Één collega had mij door. Hij hield mij vaker staande in de gang als ik van de ene afspraak naar de volgende rende. Hij zorgde er bij momenten voor dat ik even ging zitten en de boel gewoon even door mijn vingers liet glippen. Hij zórgde gewoon een beetje voor me. Geweldige stille momenten van niet meer moeten waren dat.
Hij overleed heel plotseling aan maagkanker. Ik was er helemaal kapot van. Ik werkte nog harder dan daarvoor. Er was geen rem meer. Ik raakte burn-out en kwam thuis op de bank terecht. Ik zocht hulp. Deze vond ik bij een Gestalt therapeute die mij leerde dat ik meer was dan het beeld dat ik in mijn leven van mezelf geschapen had. Zij ging samen met mij op zoek naar mijn talenten. Door deze zoektocht leerde ik mezelf kennen als iemand met ook een passie voor mooie dingen. Ik besloot om te onderzoeken of het hebben en houden van een kunstwinkel iets was om deze passie vorm te geven. Die kunstwinkel kwam er. In mijn eigen woning. Ik had bijna alles zelf gedaan. De verbouwing van het prachtige souterrain, het schilderen en aankleden ervan. Op zoek gaan naar potentiële kunstenaars, een eerste openingsexpositie inrichten, het maken van de uitnodigingen, het regelen van de band, de drank. Alles!
De opening van ‘Kunstwinkel De Verbeelding’ was een geweldige happening. De winkel liep vol en mensen waren dolenthousiast. De band speelde en ik voelde me geweldig. Ik had voor de eerste keer in mijn leven iets gedaan wat vanuit mijn hart omhoog geborreld was. En dat voelde overweldigend.
Maar helaas bleek mijn huwelijk niet bestand te zijn tegen al deze veranderingen en het liep uit op een echtscheiding. Ons huis werd verkocht en daarmee hield het bestaan van de kunstwinkel ook op. Een ruimte huren in de stad was geen optie.
Er zat niks anders op dan me nogmaals te heroriënteren.
Mijn oude werkgever bood mij een andere functie aan binnen de organisatie om weer te re-integreren. Ik pakte deze met beide handen aan, maar ik was er nog niet klaar voor om terug het werkveld in te gaan.
Ik kwam in 2004 heel toevallig in aanraking met NEI (Neuro Emotionele Integratie). (informatie bij mijn diensten).
Ik heb een trainingsweek gedaan en na deze week wist ik dat er nog heel veel werk aan de winkel was wilde ik mezelf weer helemaal terug vinden en mijn talenten kunnen inzetten. In deze week leerde ik heel veel over al mijn verborgen blokkades, maar zag ik ook de gigantische potentie die er in mij verborgen zat. Ik besloot de opleiding tot NEI coach te gaan volgen.
Sinds het afsluiten van de opleiding heb ik veel mensen geholpen met hun grote en kleine trauma’s van het leven. Mijn praktijk noemde ik wederom de Verbeelding, omdat in onze verbeelding alles mogelijk is. Het is aan ons om onze verbeelding te leven. De keuze te maken voor dat wat ons echt drijft in dit leven. Mijn drijfveer is het helpen van mensen om weer terug in balans te komen. Hun blokkades groot of klein te overwinnen en de regie over het leven weer terug te pakken.
Ik deed dit in eerste instantie naast de re-integratie pogingen die ik ook ondernam. Ik wilde heel graag volledig voor mezelf starten, maar durfde de financiële zekerheid van een baan niet los te laten. Ik raakte weer in disbalans. Nu heb ik mijn keuze gemaakt. Sinds twee jaar doe ik waar ik het allerbeste in ben op een manier die het allerbeste werkt voor mij namelijk in mijn eigen praktijk waar het contact tussen de klant en mij niet vertroebeld wordt of kan worden door grote organisatieprocessen. Ik koos voor rechtstreeks en direct contact.
Voor de doelgroep met klachten van oververmoeidheid, stress en burnout ontwikkelde ik een programma. ‘BALANS IN JE LEVEN’. (Kijk voor de informatie hierover bij mijn diensten). Daarnaast geef ik binnen mijn praktijk nog een ander passie vorm; nl. het geven van ontspanningsmassages (ook bij mijn diensten meer informatie). Zo heerlijk om te ontvangen. Zo fijn om te geven. Het is een beetje mediteren en helemaal bij jezelf uitkomen in de stilte. Daar kun je jezelf ontmoeten. Die massages blijken een heerlijke opkikker om jezelf regelmatig cadeau te doen.
Mijn verhaal is niet uniek.
Ieder van ons heeft een verhaal. Ieder van ons heeft verborgen talenten. Ieder van ons heeft zijn grote of kleine trauma’s in het leven gekend. Ieder van ons leeft vanuit bepaalde overtuigingen. En alleen als er disbalans is in de overtuiging en hoe jij je erbij voelt, dan is er werk aan de winkel.
Misschien sta jij ook op een punt in je leven waarbij je erkent dat het roer om moet.
Kijk dan eens bij mijn diensten. Wellicht staat er een werkvorm bij die jou kan ondersteunen om weer terug in balans te komen, om de regie weer terug te pakken.
Er is heel veel mogelijk als jij je verbeelding laat spreken.
De Verbeelding!
In onze verbeelding is alles mogelijk!
Onze verbeelding is eindeloos.
In onze verbeelding kunnen we precies creëren waar we het meest naar verlangen.
Wat moeten we doen om deze creatie te leven?
We hoeven enkel de keuze te maken en in de actie te gaan.
Laat je verbeelding spreken!