Unieke retraite in de Alpujarra

In april 2008 ben ik voor de eerste keer neergestreken op Los Balates in Spanje!
Vrienden van mij hebben daar in 2002 een Finca gekocht en sinds die aankoop, samen met vele vrienden, heel hard gewerkt aan de wederopbouw van dit 8 ha groot domein.
In april 2008 was het mijn moment om mee af te reizen voor een Labor y Siësta.

Een Labor y Siesta is werken en genieten.
Met een groepje mensen werd er op het land gewerkt aan het onderhoud. Werken betekende in dit geval bijdragen aan wat ik zelf kon bijdragen. Mijn bijdrage was vooral het zagen en klieven van het brandhout!
Naast dit ´harde´ werken was er ook voldoende tijd en ruimte om de vermoeide spieren tot rust te laten komen en de omgeving te verkennen.
Voor mij was dit een week vol verrassingen, maar vooral een week van thuiskomen bij mezelf.

Ik was aangenaam verrast door de omgeving. Groots, weids, stil en ongerept. En vooral was ik verrast door de eenvoud van deze plek. Helemaal terug naar de basis. Geen luxe, geen poespas. Zelden, nee nog nooit, heb ik de natuur als zo indrukwekkend ervaren als daar op die berg. De wolken partijen, de sterrenhemel, het uitzicht, de stilte, de energie. Dat werd aangevuld door de gesprekken bij kaarslicht onder het genot van een eenvoudige maaltijd en een heerlijk glas Spaanse wijn. Al deze ingrediënten hebben mij doen verstillen in mezelf daar op die berg.

Toen ik afscheid nam, deed ik de belofte snel een keer terug te komen. In het vliegtuig terug naar huis besloot ik om ook andere mensen de mogelijkheid te bieden om deze ervaring te ondergaan.

Dit is mijn aanbod aan jou!
Zou jij willen genieten van de kracht en inspiratie van stilte, natuur, ruimte, eenvoud en een eindeloos uitzicht dat voortdurend verandert?
Dan nodig ik je van harte uit om mee te gaan.

Terug naar de bron!
In de week van 10 tot 17 oktober organiseer ik op Los Balates een retraiteweek.
Een week waarin je uitgenodigd wordt om je weer te verbinden met jouw innerlijke bron. Om (hernieuwd) kennis te maken met intense stilte. Om samen met gelijkgezinden te ervaren wat echt belangrijk is. Het belangrijkste ingrediënt is gewoon ZIJN en ERVAREN van dat wat er is.

De kracht van Los Balates is zijn eenvoud.

Los Balates, een stilteplek in het zuiden van Spanje.
Los Balates is een oude pachtboerderij van ongeveer 8 hectare gelegen op zo’n 1375 meter boven de zeespiegel in de Alpujarras, de zuidelijke uitlopers van de Sierra Nevada.

Op Los Balates kan je ervaren hoe rijk je kan zijn met minder.
Het is een uitdaging op zich om er te komen! Winkels en café’s liggen niet om de hoek. Even suiker lenen bij de buren vraagt al snel een wandeling van een klein half uur. Er is geen elektriciteit. Er wordt gestookt met houtkachels. Om te douchen met water uit de kraan moet dagelijks de toeloop geïnspecteerd worden. Er is geen koelkast. ‘s Avonds nemen we de dag door bij kaarslicht. En het meest geweldige drinkwater halen we uit de bron.

Met andere woorden terug naar de basis!

Wat kan deze reis nog meer voor jou betekenen?
Je kunt deze reis maken, enkel om even helemaal weg te zijn, tot rust te komen en thuis te komen bij jezelf. Je kunt in deze reis ook, met mijn hulp, op zoek gaan naar de antwoorden op jouw specifieke vraag, als je die hebt. Is er een belangrijk thema in je leven dat om aandacht vraagt en waar je om de een of andere reden niet aan toekomt, niet uitkomt? Dan is er tijd en ruimte om daar samen naar te kijken. Bewustwording van jouw belemmerende patronen. Alle antwoorden liggen in jezelf opgeslagen. In de stilte en de rust is het gemakkelijker om je te verbinden met jouw drijfveren. Je krijgt concrete handvatten mee om jouw proces ook na deze week te kunnen voortzetten in je dagelijkse leven.

Als je eens iets heel anders wilt, nodig ik je van harte uit!

Impressie uit ´Labor y Siesta´ 2008
Dag 2.

Werken, rusten en af en toe contact. Gesprekjes die even blijven hangen en dan vervliegen.
De grootsheid van deze berg dringt langzaam onze poriën binnen.
De innerlijke rust wint zoetjesaan terrein.
De gedachtes trekken zich terug, het radarwerk vertraagd.
Je kunt bij momenten je eigen hartenklop horen. Het ruisen van je eigen bloed.
Na de siësta wordt er nog wat gewerkt. En ook dat gaat in een tempo van ontspanning en rust.
Zodra de zon al een eind op zijn retour is, komen wolken van achter de bergen in een stille opmars binnen ons gezichtsveld.
Ze zijn onbeschrijflijk mooi.

Ik wil toch een poging wagen.
Één wolk hangt als een zwaar beladen waterzak omlaag, reikend naar de bergtoppen net boven het huis.
De randen zijn rafelig en omzoomd door een spectrum van kleuren.
De zon speelt verstoppertje, maar verraadt zich door zijn wit stralende licht.
Er zit geen beweging in.
Stil met een groot innerlijk uithoudingsvermogen rust hij op de plaats. Zijn wit is smetteloos en van het zuiverste soort.
Dan trekt de zon zich langzaam terug.
De witte gloed wordt omfloerst door roze en rode sferen.
Onze adem blijft steken.
De ogen op steeltjes. De zintuigen op maximale opname.
De wolk kleurt vurig rood.
Ademloos hoor ik de adrukknop van mijn camera klikken. Vastgelegd in het vierkant. Voor altijd.
Even later trekt de zon zich terug.
Verlaten van licht en warmte, kleurt de wolk grijs op.
Hij lijkt ietwat ontstemt omdat het spel zo snel afgelopen is.
Bij de afwezigheid van de maan trekt de wolk zich terug en besluit zich te verzoenen met de nacht.

Ons totaal verstild achterlatend.