Een tijdje geleden voelde ik me erg verwant aan dit ezeltje.
Ik werd geconfronteerd met een oud thema van mij. “Mijn gevoel niet gezien en gehoord te worden.” Een thema waar ik alweer een hele tijd weinig tot geen last van had gehad. Maar opeens, tijdens een woordenwisseling met een goede vriendin, stond hij, met koffertje en al, op mijn stoep. Ik herkende hem vrijwel meteen en de paniek sloeg me om de oren! Ik voelde me boos, verongelijkt, onheus bejegend en niet gezien in wie ik ben of wil zijn. Mijn vriendin vond ik vooral vervelend, egocentrisch en ongenuanceerd. Ik raakte in paniek. Wilde me niet zo voelen. Ik wilde geen conflict, maar bleef hangen in het onrecht dat mij, in mijn optiek, werd aangedaan!
Al snel bleek dat deze paniek groter was dan het voorval rechtvaardigde.
Er was sprake van een meningsverschil met mijn vriendin. De paniek was niet gebaseerd op dit conflict, maar op iets dat in mijn verleden was gebeurd. Ik voelde me weer niet gezien en dat gevoel zorgde ervoor dat ik het meteen projecteerde op mijn toekomst, namelijk op de vriendschap met mijn vriendin.
Ik had er, in het moment, flink last van. Ik voelde me ongemakkelijk als ik aan het voorval dacht, werd er verdrietig van en begon ’s nachts te piekeren.
Mijn gedachten kregen invloed op mijn gedrag.
Elke keer als ik me ongemakkelijk voelde of zorgen maakte sloot ik me af en kreeg ik de neiging om het contact met die vriendin uit de weg te gaan. Alle negatieve gedachtes renden, hand in hand, voor me uit. Ze verlamden me en ik vond het erg moeilijk om gewoon in mijn positieve staat van zijn terug te keren. De contacten met haar werden uiteraard bemoeilijkt door dit gedrag. Het plezier en de verbondenheid, die ik altijd had gevoeld, waren verdwenen. Ik was argwanend en voelde me gekwetst.
Ik realiseerde me dat dit mijn patroon was.
Ik wilde dit niet meer! Ik wilde het patroon doorbreken terwijl ik erin zat. Ik wist nog niet precies hóe ik dat voor elkaar moest krijgen, maar ik wist wel dat ik het voor elkaar zou krijgen. Ik weet uit ervaring, dat de eerste stap tot elke verandering is: JA te zeggen tegen die verandering. Het HOE volgt dan redelijkerwijs vanzelf. Het Hoe dient zich altijd aan als je alert en open bent en als je de verantwoording pakt voor je eigen gedrag. Deze keuze alleen al gaf mij de ruimte om mijn zelfgecreëerde boosheid, mijn verongelijktheid en mijn frustratie te zien en te voelen. Dit patroon was van mij en niet van mijn vriendin.
Er schoot mij maar een woord te binnen: UITNODIGING!
Dit besef was de ultieme uitnodiging om dit patroon nu eindelijk echt te doorbreken. Het creëerde ruimte en mogelijkheden! Ik wíst dat dit de oplossing was die ik zocht.
1. Dit was een uitnodiging om plezier te blijven hebben in mijn relaties, ook al maakte ik me zorgen.
2. Dit was een uitnodiging om eens heel kritisch te onderzoeken wat mijn eigen aandeel was i.p.v. alles op haar bordje te leggen.
3. Dit was een uitnodiging om vanaf de zijlijn naar de paniek te kijken en me er deze keer niet door te laten verlammen.
De volgende vragen hielpen mij om anders naar het conflict te kijken.
1. Om welk thema gaat het hier?
2. Op welke momenten kom ik het tegen? Bij wie?
3. Hoe reageer ik als ik dat thema tegenkom?
4. Wat zou een betere reactie kunnen zijn?
5. Waar nodigt dit thema mij toe uit? Wat kan IK ervan leren?
Verander je gedachten, dan verandert je wereld……
Herken jij een situatie waaraan jij je elke keer weer stoot?
Heb jij ook zo’n thema dat steeds terugkeert?
Je kunt twee dingen doen. Wachten totdat deze zich weer voordoet of meteen in de actie gaan! Welk gedragspatroon veroorzaakt bij jou elke keer veel pijn, verdriet, weerstand of boosheid? Kijk eens of jouw antwoorden op bovenstaande vragen je helpen om meer zicht te krijgen op jouw patroon!
Verander je gedachten en ontdek op welke manier jouw wereld mee verandert.