Los Balates 2011
De retraite op Los Balates is alweer voorbij. Een week waarin zoveel gebeurde, dat het wel een maand leek. Veel ervaringen rijker kijken we allevier terug op een intense, bij momenten confronterende, enerverende, grensverleggende en ook zorgeloze week van Zijn in het moment, in het gezelschap van de stilte, de natuur, de eenvoud en elkaar.
Deze berg doet iets met je!
De eerste week was ik er alleen om te onthaasten, uit te rusten en langzaamaan de stilte toe te laten. De hangmat, die ik meegenomen had, heeft fantastisch bijgedragen aan het bespoedigen van het proces van loslaten van al datgene dat niet ter zake doende was. Wiegend in de hangmat, met de zon op mijn bol was het goed mijmeren. Na een week van stilte, rust en voorbereiden ben ik Marlou, Maud en Ilona op gaan halen in Malaga.
Een fantastische week volgde. Geweldige vrouwen stuk voor stuk. Ik ben dankbaar dat ik deze reis samen met hen heb mogen meemaken. Ze waren ieder gekomen met hun eigen intenties en hebben elk ´hun ding´ gedaan. Maar naast deze individuele doelstelling(en) was het ook de gezelligheid en de zorgzaamheid voor elkaar die het maakte tot een geweldige week, waarin alles er mocht zijn. De hoogtepunten en de dieptepunten. De bergen en de dalen. Ze zijn het allemaal aangegaan, hebben het beleefd en ervaren. De kracht van de natuur, de kracht van de stilte, de kracht van het innerlijke zelf! En dat was heel bijzonder!
Marlou, Maud en Ilona ik wil jullie danken voor deze geweldige week……!
Alledrie willen ze hun ervaringen met jou delen. Lees hieronder verder!
Yvonne
Verwoording van mijn ervaringen op Los Balates.
Voor mij stond de retraite week op Los Balates helemaal in het teken van “loslaten”. Dat begon al toen we door Yvonne werden opgehaald van het vliegveld om samen op weg te gaan naar de berg. Vanaf toen heb ik langzaam maar zeker steeds meer van de drukte en de waan van alle dag achter me gelaten en heb ik mezelf proberen “over te geven” aan het moment. Want alles is er anders: de omgeving, de natuur, de mensen om je heen, het eten en drinken, het slapen gaan en het wakker worden, het wassen en aankleden, het verschaffen van levensmiddelen, het weer….. En dat is voor iemand die van structuur en regelmaat houdt en veranderingen niet met enthousiasme omarmt even wennen.
In het begin was ik geneigd om op mijn automatische piloot te varen. Ik heb mezelf echt op de rem moeten zetten toen ik na mijn eerste nacht op Los Balates enthousiast wilde beginnen met het dekken van de tafel om voor de andere vrouwen eens een lekker ontbijt te maken. Want dat past bij mij: zorgen voor anderen. Uiteindelijk heb ik me door Yvonne laten verwennen met een heerlijke kop koffie en heb ik aan de keukentafel mijn eerste ervaringen vastgelegd in mijn notitieboekje. Alleen dat moment al was een verademing. Daarna had ik een vergelijkbare ervaring met het wassen en aankleden. Zou ik thuis onder de douche zijn gesprongen, mijn haren in model hebben geföhnd, mijn ogen hebben voorzien van een potloodstreepje en mascara en mijn zorgvuldig uitgekozen kleren hebben aangetrokken….. in die week heb ik me niet meer opgemaakt, heb ik me nog maar twee keer gedoucht, heb ik geen tijd meer gestoken in de verzorging van mijn haar en trok ik dié kleren aan die pasten bij het weer van die dag. En zo volgden er steeds meer momenten van loslaten.
Buiten een gezamenlijke meditatie, een stiltewandeling naar de top van de berg en een aantal oefeningen om tot rust te komen stond er niets op het programma. We kregen allemaal de ruimte om op onze eigen manier de stilte te ervaren, de rust te vinden en dichter bij onszelf te komen. Ieder van ons heeft dat op geheel eigen wijze gedaan. Bovendien is het geweldig om te ervaren dat vier verschillende vrouwen elkaar de ruimte kunnen geven om te zijn zoals ze zijn, en in staat zijn om zo op elkaar afstemmen dat er een zekere verbondenheid ontstaat.
Elk vogeltje zingt zoals het gebekt is maar zingen doen ze allemaal.
Je wordt niet meer afgeleid (of verleid) door activiteiten die zogenaamd gedaan moeten worden. Alles ligt open, alles is mogelijk, alles is goed. Zittend op een stoeltje, midden tussen de kamille en de klaprozen, boven op de berg, kijkend naar de vlijtige mieren op een steen tussen de wuivende grassprieten, luisterend naar het gezoem van de bijen en het getjirpt van de krekel, mezelf koesterend in de zon…..dan sluit ik mijn ogen en langzaam maar zeker vervagen de gedachten, verdwijnt de ruis op de achtergrond, voel ik me verbonden met de natuur en word ik overweldigd door het besef dat alles in de natuur IS.
En dan de berg. Die heeft toch wel symbool gestaan voor de reis naar mezelf. Ik ben door een dal gegaan en heb de top bereikt, letterlijk en figuurlijk. Ik ben samen met Ilona de berg afgedaald zonder daarbij gebruik te maken van een begaanbaar wandelpad! Ilona zag het als een uitdaging, ik als een regelrechte ramp. Maar iets in mij besloot te vertrouwen op Ilona en te vertrouwen op mezelf. Bij elke stap naar beneden heb ik een stukje van mijn angst overwonnen: angst voor hoogte, angst voor vallen, angst om houvast kwijt te raken. Wat voelde ik mij nietig en naakt op die immense berg. Maar het is gelukt. Na 5 uren waren we veilig thuis.
Op de laatste dag zijn we in stilte naar de top van de berg gegaan. En ook dit was een beproeving. Ook hier waren er geen makkelijk begaanbare paden. Door flinke hoogteverschillen had ik soms geen houvast en gleed ik een stuk naar beneden. Op zo’n moment dreigde ik de moed te verliezen. Door een helpende hand of zetje van de andere vrouwen klom ik letterlijk uit het dal omhoog. Het was een zeer intense week, waarin ik grenzen heb verlegd, heb gestreden met mijn emoties, me naar binnen heb gekeerd, nieuwe inzichten heb gekregen, waarin ik een ben geweest met de natuur en dankbaar ben geweest voor de ervaringen. Een week om niet te vergeten en wel nog eens over te doen.
Dein heel zachtjes mee, op de golven van de wind, ervaar vooruitgang.
Marlou
Retraite Los Balates mei 2011.
Het was pas twee weken voor vertrek dat ik definitief besloot om mee te gaan naar Los Balates. Een week lang tijd voor mezelf. Best wel eng, zo dacht ik. Wat kom je allemaal tegen, waar loop je normaal gesproken zo hard voor weg door je met andere dingen bezig te houden? Eenmaal aangekomen was er een warm welkom door Yvonne en zelfs iets wat je een klein opdrachtenlijstje zou kunnen noemen. Voor mij ideaal, daar de totale afwezigheid van richting me nogal benauwde. Doel van alle ‘opdrachten’ was om bij jezelf te komen en gebruik te maken van alle mogelijkheden om dit te doen. Meteen ging ik hard aan de slag. Ik mediteerde dat het een lieve lust was de eerste dagen, maar kwam toch steeds meer erachter dat ik mezelf enorm in de weg zat. Er was dan wel sprake van een enorme rust om me heen, maar vanbinnen was er des te meer lawaai! En dat bleek nou net te zijn waar ik iets mee moest, om echt bij mezelf uit te komen. Ik ging er alleen op uit en kwam er zeer uitdrukkelijk achter dat er buiten mij geen enkele houvast was, geen strohalm om me aan vast te klampen. Dit heeft me uiteindelijk met de beide benen op de grond gezet en toen werd ik me bewust van het moment.
En dat moment had steeds iets anders te bieden, variërend van een regenbui om de boel even schoon te spoelen, tot dikke mist om nog maar eens te benadrukken dat er buiten mij niets te vinden was. Op de een op andere manier vond de berg en de natuur altijd een manier om precies dat te laten zien wat er in mij gebeurde. De dag eindigde altijd met een gouden randje en prachtige uitzichten over het dal en de omgeving.
Toen we de laatste dag naar boven liepen, naar de top van onze persoonlijke berg, voelde ik me alsof ik steeds meer groeide. Bovenop was dan ook een fenomenaal gevoel van ruimte in mij, ook al was er buiten me zo’n dikke mist, dat we nog geen 30 meter voor ons konden kijken. Het maakte me allemaal niets uit, ik had het gevoel alsof ik opging in de omgeving, alsof ik een werd met het geheel daarboven. Het was een geweldige afsluiting van een week vol met ervaringen. Toen het vervolgens ook nog begon te regenen, was het gevoel van wedergeboorte compleet, ik voelde me alsof alles van me af werd gespoeld. Ik had dan ook geen enkele last van de regen, of het feit dat we op dat moment niet wisten waar we liepen, aangezien we geen zicht hadden. We zijn natuurlijk thuis gekomen, waar een heerlijk warm kachelvuurtje brandde voor ons en we ons konden warmen.
Het was een week om nog lang over te mijmeren, een week waarin ik voor het eerst ophield met van alles te moeten en daardoor heel veel beleefde, ervoer en voelde.
Dank jullie Yvonne, Marlou en Ilona, voor het mogen delen van een geweldige week ver weg van alles wat ons beslommert.
Maud
Doenrade, 22 mei 2011
Hallo, ik ben Ilona en ben `net`geland van onze trip naar ‘de berg’, Los Balates, een mooie ruige plek in het zuiden van Spanje in de Alpujarras. Met alle ervaringen nog vers in het geheugen wil ik mijn impressie delen met de lezers van de nieuwsbrief van de Verbeelding en zeker met diegenen die er in geïnteresseerd zijn in de toekomst ook eventueel aan een retraite deel te nemen.
Drie jaar geleden ben ik voor de eerste keer een paar dagen naar ‘de berg’ geweest, destijds ook met Yvonne en wilde er altijd nog eens naar teruggaan. Net nu ik een moeilijke tijd achter de rug heb, organiseerde Yvonne een retraite en heb ik de kans aangegrepen om me samen met haar, Maud en Marlou een week op de berg terug te trekken. Ieder met zijn eigen doel maar ook als groep om elkaar te kunnen steunen.
In mijn beleving heeft ‘de berg’ mij veel gegeven en laten zien van wat ik nodig heb en hoeveel kracht ik heb. Het gebied is ruig en behalve de wandelingen via enigszins begaanbare paden naar het dorp heb ik ook alleen met Marlou een wandeling door een ongerepte kloof gemaakt. Weliswaar bergaf maar we hebben echt moeten ploeteren om onze weg te vinden. Na een dreigend onweer, dat gelukkig niet onze kant op bleek te komen, zijn we tenslotte in de stromende regen na uren weer ‘thuis’ gekomen en hebben we met z’n vieren weer heerlijk bij de houtkachel gezeten en het zoveelste overheerlijke avondmaal bereid en verorberd. Alles is er zo puur dat je zelf ook je puurheid kunt ontdekken.
De laatste avond zijn we dan naar de top van de berg gegaan in de hoop over de valleien uit te kunnen kijken, maar de berg had een ander plan met ons. Na veel geploeter in nagenoeg volledige stilte hebben we de top bereikt, een bijna mystieke plek met grote steenpartijen en hier en daar een boompje…….. het geheel gehuld in dikke mist! Weer een moment om juist niet ver te kunnen zien maar naar binnen te gaan. We zaten letterlijk en figuurlijk ‘in de wolken’. Ook de afdaling was een uitdaging want het duurde een hele tijd eer de wolk verdween en inmiddels waren we weer door en door nat met soppende schoenen.
Met een goede Alpujarra wijn hebben we de laatste bergavond afgesloten en voor het naar bed gaan de enorme sterrenzee bewonderd. Alle wolken waren opgetrokken en de volgende dag met een stralend zonnetje nog één laatste wandeling naar het dorpje. Super relaxed langs alle mooie plekjes die inmiddels al zo vertrouwd waren geworden.
Langzaam hebben we de bergen achter ons gelaten en hebben we de zee begroet. Het water heeft de berg van me afgespoeld, maar mijn hart en ziel zijn ermee gevuld en ik kan mezelf weer veel duidelijker zien. Púúr goud………..
Ilona
