Een retraite is een periode waarin je op zoek gaat naar de verstilling in jezelf.
Liefst doe je dat in een zo prikkelvrije omgeving waar je je verbonden kunt voelen met de natuur en met dat wat er is. Mijn overtuiging is dat veel antwoorden op je levensvragen in jezelf liggen opgesloten. In de stilte komen vanuit jouw diepste innerlijk als luchtbelletjes jouw wijsheden als het ware naar boven borrelen. Je kunt ze het beste horen als je echt stil bent. ´Laat de zaag het werk doen´was mijn luchtbelletje.
Ik ben een bezig bijtje.
Dat zit nu eenmaal in mijn aard. Ik doe de dingen die ik doe met veel passie en overgave. Zo ook het zagen van het hout voor onze houtkachel. Met een grote boomzaag en werkhandschoenen aan had ik me voorgenomen om een flinke houtvoorraad te zagen. Elke keer startte ik met veel enthousiasme en energie. Ik zaagde dat het een lieve lust was. Het zweet dik op mijn voorhoofd en de tong tussen de lippen geklemd ging ik die stammen te lijf. Als een wilde. Tot na een tijdje de energie volledig op was en ik de zaag moest neerleggen om weer op adem te komen.
Op enig moment lagen er eigenlijk alleen nog maar de dikkere stammen op mijn zaag woede te wachten. Terwijl ik mijn spreekwoordelijke mouwen had opgestroopt en de eerste drie zaag snedes had gemaakt, hoorde ik een stem in mijn hoofd die zei:
LAAT DE ZAAG HET WERK DOEN!
Ik stopte even met zagen en op dat moment drong pas tot me door wat ik aan het doen was. Ik probeerde de zaag zo snel mogelijk door het hout te jagen. Het kostte me bergen energie en het putte me uit. Het was een krachtmeting in plaats van een klusje dat ik graag wilde klaren. Ik besloot te doen wat ´de stem´zei en liet de zaag vanaf dat moment op eigen kracht door het hout zakken. Ik was stomverbaasd over het gemak waarmee ik die stammen doorzaagde. Alles was opeens zoals het hoorde te zijn. Het hout liet zich zagen. De zaag deed waar hij voor ontworpen was en ik deed het enige dat van mij gevraagd werd, hem heen en weer bewegen. Heerlijk! Nadat alle stammen mooi opgestapeld klaar lagen voor het vuur, had ik nog voldoende energie over voor een vreugdedansje! Deze wijsheid staat symbool voor een stukje IK! Een oud stukje perfectionist dat nog in mij huisde. Van wie die stem ook was, ik ben dankbaar voor dit inzicht. Misschien ga ik deze wijsheid op een tegel zetten! 
Eckhart Tolle schrijft in zijn boekje De Stilte Spreekt:
´Het equivalent van lawaai van buiten is het van binnen komende lawaai van het denken. Het equivalent van stilte van buiten is de innerlijke stilte in jezelf.´
Ik kijk terug op twee heel bijzondere weken.
In de eerste week heb ik ervaren hoe het lawaai van mijn denken me afhield van deze stilte in mezelf. Ik voelde me opgejaagd, had het gevoel nog heel veel te moeten regelen voordat Monique en Irène zouden komen. Ik had de tijd nodig om te landen op deze plek. Maar zoetjes aan werd het steeds stiller in mijn hoofd. De gedachtes vervaagden en daarvoor in de plaats kregen al mijn zintuigen de ruimte om alles in zich op te nemen. Geen concepten meer, geen dwang, geen gehaastheid. Enkel waarnemen. Elke wandeling, elke zonsopkomst, elke handeling die ik deed, werden doordrenkt in ´aanwezig´ zijn. Er waren in die eerste week ook momenten dat ik me echt alleen voelde! Dat te doorvoelen heeft me dichter bij mijn essentie gebracht. Wat is alleen zijn en hoe voelt dat? Maar vooral de vraag, hoe ga ik ermee om? heeft me veel gebracht. Als je alleen maar jezelf hebt, kun je het ook alleen met jezelf aangaan; het contact.
Met de komst van Irène en Monique veranderde de dynamiek.
Het samenzijn, samen koken, mediteren, werd naar ieders behoefte aangevuld met momenten waarin ieder voor zich de stilte opzocht en vormgaf. Fijne gesprekken, soms confronterend maar zeker inzichtgevend, fladderden af en toe door de stilte heen. Lange wandelingen, met steeds wisselende vergezichten, hout sprokkelen en zagen en de vruchten van het land plukken dat was de essentie. Een week lang de vrijheid om gewoon te ZIJN! We hebben genoten met volle teugen. Mijn dagboek staat vol met inzichten, ervaringen en beschrijvingen. Monique en Irene hebben deze week op hun eigen manier beleefd en geven hieronder hun impressie. Ik wil verder geen woorden meer toevoegen, maar alleen enkele beelden.
Monique en Irène aan het woord.
Terug naar de bron.
(Monique)
opstaan bij zonsopgang en dan het wolkenspel bekijken
de geluiden van de opkomende dag
luisteren naar stromend water
de zuivere lucht inademen
wandelen en de grashalmen zien wuiven in de wind
een overvloed aan vruchten valt in je hand
houtkachel en kaarsen verwarmen je hart
slapengaan als de duisternis valt
krekelgesjirp en stilte
Los Balates oktober 2010 was onvergetelijk mooi
(Monique)
Een week in Los Alpujarras met Yvonne.
(Irène)
Een belevenis die ik niet had willen missen.
De rit van Malaga naar Yegen door ontzagwekkende bergketens en langs schilderachtige dorpjes; dan naar boven richting huis, met alle comfort, midden in een stuk ongerepte natuur van ongekende schoonheid en vruchtbaarheid. ´s Ochtends een gloeiend rode vuurbol die in een wonderschoon tafereel z´n vurige warmte begint uit te stralen over de glooiende bergkammen van dit prachtige stuk Andalucia.
De dappere bloemetjes, lieflijk bloeiend tussen de dorre takken, de harde stenen.
De heerlijke vruchten aan de bomen: amandelen, walnoten, druiven, appels, peren, etc.
De geur van kruiden.
De zon die verstoppertje speelt met wonderlijke wolkenpartijen die mooier zijn dan te beschrijven valt.
De kleuren, de geuren, de geluiden en de stilte, alles is genieten.
De ontelbare sterren, als diamanten in het heelal!
Dit prachtige land, waaraan ik zeer gehecht ben, op deze andere wijze te ervaren, maakte me stil en vredig van binnen.
IK ZAL ER ZEKER VAAK TERUGKOMEN!!
(Irène)
Wil je ook een week verblijven in de eenvoud en de stilte? Deze retraite wordt op regelmatige basis aangeboden in het voorjaar en najaar. Bel voor informatie of aanmelding 043-3215551!