17 Juni 2010
We nemen de wereld om ons heen waar met onze zintuigen.
De informatie die via onze zintuigen binnenkomt bepaald onze waarneming. Hoe wij onszelf en de wereld waarnemen is de motor van ons handelen. Wat we doen, onze gedrag, maakt ons tot de persoon die we zijn.
Een herinnering is een opgeslagen ervaring van vroeger.
Een herinnering aan iets dat je als moeilijk of bedreigend hebt ervaren, leidt tot een bepaalde gedachte. Die gedachte leidt weer tot ons handelen. Er komt bijvoorbeeld een herinnering naar boven over iets onplezierigs. Je wilt daar liefst van af. In je bewustzijn wil je de herinnering wegduwen, maar wegduwen lijkt geen optie. Hij komt elke keer weer terug.
Hoe wij de wereld om ons heen ervaren staat in nauwe verbinding met ons handelen.
Als de wereld om ons heen vanuit onze herinnering negatief emotioneel gekleurd is, dan handelen we vanuit deze negatieve beleving. Dit zal vaak leiden naar een nieuwe pijnlijke ervaring.
Ik zal het met een voorbeeld verduidelijken.
Je herinnert je jouw vader als een dominante man. Zijn dominante gedrag heeft jouw wereldbeeld als kind ingekleurd. Jij hebt jouw gedrag hierop aangepast! De reactie die jij hierop hebt ontwikkeld, zou kunnen zijn, dat je je klein en onderdanig opstelde. Als dat voor jou hielp om ermee om te gaan, dan is dat jouw strategie geworden om met dominant gedrag om te gaan.
Onze herinnering is een deel van het grote geheel.
Als we handelen op grond van onze angsten die voortkomen uit onze herinnering en wij verzuimen naar het grote geheel te kijken is het bijzonder moeilijk je daaruit los te maken. Worstel je met dit soort negatieve herinneringen roep jezelf dan een halt toe. “Het is genoeg. Ik ken het verhaal van deze herinnering. Ik heb hem al zo vaak herbeleefd en ik weet waartoe hij leidt. Ik heb er genoeg van! Ik wil dat het stopt.”
Geef je over!
Aanvaard wat er hier en nu is en dat zal je de weg wijzen. De herinnering wegduwen of vasthouden is geen overgave. Als je stopt met het wegduwen of vasthouden, blijft er alleen over wat op dit moment in deze situatie nodig en vereist is. Jezelf elke keer weer kleiner maken laat de pijn voortduren. Wees dus bereid om te doen wat er van je gevraagd wordt. Het gaat om het aanvaarden van jouw eigen aandeel. Neem de verantwoording hierover en doe het werk dat op je pad komt. Vecht er niet tegen.
Klagen
Als je merkt dat je onwillig bent – wie heeft dat niet van tijd tot tijd – luister dan naar de stem van die onwil. Zoom een beetje uit. Klagen is een rechtstreeks gevolg van afkeer of tegenzin. Als je klaagt, handel je naar aanleiding van weerstand. Deze weerstand houdt het lijden in stand. “Maar mijn klacht is echt wel gerechtvaardigd,” zou je mij willen toeroepen!
De vraag is wat wil je?
Wil je vasthouden aan jouw concept van de werkelijkheid? Of wil je het loslaten? Als je in de overtuiging zit dat loslaten echt niet kan terwijl je wel klaagt over het effect van de situatie waarin je vastzit, bekijk dan het klagen als een uitdrukking van je geest. Neem eens even waar hoe je gedachten, al klagend, in de rondte gaan, maar ga er niet in mee. Als je wel mee gaat doen, als je inhaakt en de wereld bekijkt vanuit het standpunt van de benadeelde, het slachtoffer, dan wordt de lijdensweg voortgezet.
Zoom nog eens een klein beetje uit en krijg oog voor de klager die lijdt. Je weet vast wel hoe het is als je iemand tegenkomt die steeds maar klaagt. Dat klagen leidt alleen maar naar nog meer pijn. Een klager ziet de wereld vanuit het oogpunt van het slachtoffer. In anderen is dat gemakkelijk te herkennen! Als je merkt dat je onwillig bent, begrijp dan dat je tot op zekere hoogte hetzelfde doet. Je creëert een wereld die van klagen aan elkaar hangt, terwijl de oplossing in overgave ligt en overgave betekent dat je de pijn niet langer voeding geeft.
Jouw keuze
Dus stop met klagen! Ik heb het niet over onderdrukken. Ik bedoel: STOP! Geef uit handen wat jou pijn doet. Dat is geen enorm offer. Leg de oorzaak van je lijden naast je neer en zie dat wat overblijft alleen de pijn is. Dát is mededogen. De pijn wordt niet afgewezen, nee, de pijn wordt alleen niet langer vóórtgezet. Hij houdt op te bestaan omdat jij hem láát ophouden. Geef jezelf de kans om uit te zoomen en het geklaag waar te nemen, de pijn erin te horen, ervaar dan het verschil tussen het horen en het meegaan in het geklaag.
Als je stopt met klagen, geef je geen aandacht meer aan het verleden. (waar je niks aan kunt veranderen). Als je stopt met klagen, stop je ook met het projecteren van de pijn op je toekomst (als jij het niet stopt blijft het terugkomen. Morgen, volgende week, volgend jaar…..) Jij doorbreekt de pijn door NU te stoppen. Het moment NU is het enige dat je hebt.
Als het moeilijk is, bedenk dan wat het voor jou betekent om in de overgave te gaan.
Richt je blik op je intentie om los te laten. Jouw intentie neerzetten betekent dat je stopt met het voortzetten van je lijden. Jij bent de enige die dit kan doen. Jij hebt de keuze tussen leven in een wereld van geklaag of leven in de wereld van overgave. Maak je keuze!