Mensen die bij mij het programma Balans in je leven volgen, hebben bijna allemaal bij de aanvang 1 prangende vraag!

Ze vragen mij: “Yvonne, ik weet dat ik wil veranderen, maar hoe moet ik dat aanpakken?”

Ze kijken me dan verwachtingsvol aan en hopen van mij HET antwoord te krijgen. Als een magische deur die zich op mijn bevel opent. Helaas heb ik HET antwoord niet. Wat ik wel heb is een wijsheid die ik met jou wil delen. Een wijsheid die deuren opent!

Wil je weten hoe jij je levensvraagstukken helpt oplossen?
Volg je intuïtie! Luister naar je onderbuik gevoel!
Alle antwoorden die je zoekt (ook het antwoord op de HOE- vraag), liggen in jezelf opgesloten. Maar hoe maak je daar weer contact mee?

Je intuïtie is daar een onmisbaar hulpmiddel bij.
Als je wilt ontdekken wat je echt ten diepste wilt, wijst je intuïtie je de weg, geeft je raad en laat je zien welke weg voor jou de juiste is. Het handelen volgt dan als vanzelf!

Klopt je intuïtie dan altijd?
Want soms kun je heel erg gaan twijfelen als je een keuze wilt maken voor jezelf!

Het antwoord is JA!

Ja, je intuïtie klopt altijd!
Waarom dan toch dat gevoel van twijfel bij het nemen van de juiste beslissing? Dat komt omdat intuïtie soms verward wordt met het hebben van een gevoel.
Je kunt namelijk ook ergens een gevoel over hebben. Intuïtie is iets anders dan ergens een gevoel over hebben.

Wat is het verschil?
Intuïtie is een diep, innerlijk weten. Als je jezelf oefent in het ontwikkelen van je intuïtie, dan kun je het voelen in je lijf. Intuïtie wordt ook wel je onderbuikgevoel genoemd. Daar kun je het voelen. Er is geen enkele twijfel mogelijk.

Ergens een gevoel over hebben is oppervlakkiger en laat ruimte voor twijfel.
Een gevoel hebben over iets, zit meer aan de oppervlakte. Een gevoel kan gemakkelijk beïnvloed worden door allerlei gedachten, twijfels, oordelen en angsten. Het denken gaat zich ermee bemoeien en dat verward.
Een gevoel kan soms leiden tot een juiste en een andere keer juist tot een verkeerde beslissing. Het echte diepe weten van de intuïtie voelt anders. Daar kun je op vertrouwen, zonder meer.

Als je het onderscheid kunt voelen, kun je gemakkelijker op je intuïtie afstemmen en er gebruik van maken.
Ik geef je enkele tips die je kunnen helpen om je intuïtief voelen te herkennen en te ontwikkelen.

Ga eens bij jezelf na welke 3 keuzes in je leven de allerbeste zijn geweest?
Hoe wist je dat dit de juiste keuze was? Heeft je intuïtie daar een rol in gespeeld? Hoe voelde het maken van die keuze? Hoe wist je zo zeker, dat dit de juiste keuze was?

Een van mijn beste besluiten was om fulltime voor mezelf te beginnen en dat te gaan doen waar ik goed in ben. Het HOE wist ik toen nog niet, maar wel DAT ik dit wilde doen!

Ik liet een aantal zekerheden achter me, maar ergens wist ik dat dit de beste keuze was voor mij. Ik voelde een soort kriebel in mijn buik, alsof er iets op zijn plaats viel. Het voelde zeker en volkomen rustig. Op een vreemde manier vol vertrouwen in dat wat zou gaan komen. Ook voelde het spannend omdat ik niet zeker wist HOE het een en ander in zijn werk zou gaan. Toch was er geen enkele twijfel dat deze stap de juiste was.

Waaraan kun jij herkennen dat een beslissing niet de juiste is?
Welke 3 beslissingen in je leven bleken uiteindelijk niet goed voor jou te zijn?
Had je eigenlijk iets anders willen doen? Wist je dat van tevoren ook? Welke signalen heb je genegeerd? En hoe kwam het dat je ondanks het (innerlijk) weten toch besloot iets anders te doen?

Door dit voor jezelf na te gaan krijg je inzicht in wat het voor jou moeilijk maakt om naar je intuïtie te luisteren.
Wanneer ben je geneigd om daar niet naar te luisteren? Is het dat je het wel weet maar er niet naar durft te handelen, omdat je geen vertrouwen durft te hebben in je eigen weten?
Leer te vertrouwen op je innerlijke weten. Dat vergroot de kans dat je beter naar je intuïtie luistert en dus betere beslissingen neemt.

Een laatste tip die helpt bij het bewuster worden van je intuïtief weten!
Neem een klein notitieboekje en schrijf je ingevingen op. Je intuïtie is altijd aan het werk of jij je daar nu bewust van bent of niet.

Als je het gevoel hebt (bij een keuze die je wilt maken), dat er een vuurtje begint te branden in je lijf, in je buik, dan kun je er zeker van zijn dat je intuïtie je stuurt en helpt bij het nemen van de juiste beslissing. Het tegenovergestelde is net zo waar.

Als je weerstand voelt in je lijf of je denken bij een keuze die je wilt maken, doe het dan niet. Het betekent dat je niet afgestemd bent op je intuïtie, maar dat je verstrikt zit in je denken!

Schrijf eens gedurende een periode op welke keuzes je maakt
en of ze gedragen worden door het heilig vuurtje of dat je een keuze maakte vanuit de weerstand die gevoeld werd. Lees het na een tijd terug en krijg op die manier meer voeling met je intuïtief weten. Door meer en bewuster naar je keuzes te kijken, ga je steeds meer openstaan voor je intuïtie.

Hoe meer je naar je intuïtie luistert, hoe eenvoudiger het wordt om te ontdekken wat echt bij jou past en goed voor je is.
Je neemt steeds gemakkelijker de juiste beslissing. Ernaar handelen kan dan nog steeds lastig zijn! Maar over de juistheid van je keuzes hoef je dan niet meer te twijfelen.

Wil je hulp bij het afstemmen op jouw intuïtie om van daaruit in de actie te gaan! Kies dan nu voor de gratis intake van Balans in je Leven!

Als jij in de spiegel kijkt wat zie je dan?
En dan bedoel ik echt kijken. Niet naar je kapsel in het vroege ochtendgloren. Of naar de snit van je kostuum. Of naar de punt van je lippenstift die de bleekheid van je lippen moet maskeren. Nee ik bedoel echt kijken naar het hele plaatje. Naar de mens die pal tegenover je staat en net zo intens terugkijkt naar jou als jij naar hem of haar.

Wat zie je dan?
Kun je kijken en zien? Wat zie je of meen jij te zien? Lukt het om echt naar jezelf te kijken? Welk gevoel roept het beeld bij je op? Welke gedachtes komen er als spontane luchtbellen boven drijven? Welke conclusie trek je?

Zie je een zelfverzekerd mens, met rechte rug, een trotse houding,
een open en stralende blik, vol ondeugd en blijdschap? Is het een vriendelijk mens? Straalt er vertrouwen en liefde af van de mens tegenover jou?

Of zie je een ietwat voorover gebogen, in elkaar gedoken duplicaat van jezelf.
Die met diepliggende ogen of juist een wat verbeten trek om de mond oordelend of veroordelend terug kijkt? Maakt het beeld je blij of wil je liefst zo snel mogelijk wegkijken?

Als het laatste het geval is, kun jij dan de niet uitgesproken veroordelende woorden bijna horen?
“Lelijk, saai, dom, dik, oninteressant! Of misschien borrelen er wel hele zinnen met straffe overtuigingen op. Ik ben lelijk! Ik zie er niet uit! Ik deug nergens voor! Ik ben niet interessant genoeg! Wat doet het ertoe om te kijken het is toch niet dat wat ik wil zien!

Allemaal veroordelingen die diep snijden.
Ze snijden in je ziel. Ze tasten je eigenwaarde aan! Deze woorden veroorzaken innerlijke pijn. Jij velt een oordeel over de allerbelangrijkste mens op deze hele wereld. Jezelf!

Stel je kijkt in de spiegel en bent niet blij met wat je ziet.
Je veroordeelt jezelf op grond van een ideaalbeeld in je hoofd van hoe je eruit zou moeten zien en misschien wel wie jij zou moeten zijn!
Stel dat je je bewust wordt van de zelfveroordeling die jou ten deel valt als jij in de spiegel kijkt en je staat er even bij stil! Wat zou je dan kunnen doen om het te veranderen?

Wat zou helpen is te accepteren dat je jezelf veroordeelt.
In deze acceptatie ligt een belangrijke sleutel naar transformatie. Als je kunt accepteren dat dit jouw beeld is over jezelf, (het beeld dat jij van jezelf gecreëerd hebt), dan kun je ruimte vrij maken voor de volgende vraag.

Als jij gelooft dat jij niet de moeite waard bent, lelijk of dom, is dat dan ook zo?
Of voelt het alleen maar zo omdat dat is wat je elke keer weer tegen jezelf zegt als je naar je eigen spiegelbeeld kijkt? Wil jij dit steeds weer bevestigd zien in jouw spiegelbeeld? Of kan jij vanuit deze acceptatie een andere keuze maken. Accepteren wil niet zeggen dat het zo moet blijven. Accepteren is het proces van zelfveroordeling een HALT toe roepen omdat je eindelijk kunt zien wat je creëert en welk effect dat heeft. Je bent wie je bent, in dit moment!

Kijk nog eens goed naar dat spiegelbeeld.
Wil jij dit zijn of blijven? Als je JA zegt dan is er niks aan de hand. Dan kies je ervoor om gewoon door te gaan met je leven en je dagelijkse bezigheden. Als je NEE zegt, vraag je dan eens af wat jij eraan kunt doen om het beeld te veranderen. Dus wat kun jij NU in dit moment doen, staande tegenover je eigen spiegelbeeld, om het beeld dat je van jezelf hebt te veranderen?

Doe de volgende oefening eens!
Ga met twee voeten stevig op de grond staan. Recht je rug, rol je schouders naar achteren, til je kin op en zet je hoofd in het verlengde van je ruggengraat zodat je vanuit een rechte houding kijkt naar die andere jij. Open je borstkas, haal diep adem en voel de zuurstof je longen binnen stromen. Adem uit en voel de ontspanning in diezelfde borstkas. Blijf ademen. Voel tegelijkertijd  hoe je benen, die op heupbreedte staan, gedragen worden door de grond waarop je staat.

Kijk nu nog eens naar jezelf! Wat is er veranderd?
Wat voel je? Voelt het anders nu jij je ruimte inneemt en voor jezelf gaat staan? Kun je voelen hoe je longen zich vullen met zuurstof? Kun je de ruimte voelen? Realiseer jij je dat jij hier staat en dat er niemand anders op jouw plek kan staan. Dat dit jouw ruimte is? Jij neemt jouw plek in de wereld in. Durf jij dat ook mentaal  te doen. Durf jij je groot en sterk te maken, diep te ademen zodat het leven vrijelijk door je heen kan stromen? Wat gebeurt er met het zelfbeeld in de spiegel?

Bevalt het wat je ziet? Bevalt het wat je voelt?

Durf jij als creator een nieuw zelfbeeld te creëren?
Kijk eens wat vaker op deze manier in de spiegel en hou dat beeld van jezelf en dat gevoel van kracht in jezelf vast. Ga ermee naar het werk, naar de kroeg, naar je vrienden, je gezin en kijk eens welke reacties je krijgt van je omgeving. Word je beter gezien en gehoord nu? Krijg je feedback op je uitstraling en houding in de vorm van een glimlach, een blik, een compliment? Is het zo dat als jij jezelf duidelijker ziet. Je ook zichtbaar wordt voor de ander?

Laat deze kans niet liggen. Probeer het uit en laat me weten wat het effect is!
Heb jij last van een negatief zelfbeeld of van zelfveroordelingen?
Wil je dit ook van binnenuit veranderen?
Wil je daar hulp bij!?
Hulp bij het aanpakken van de negatieve veroordelingen over jezelf! Jouw negatieve zelfbeeld!

Ervaar dan wat het programma Balans in je Leven voor jou te onthullen heeft over jezelf! Kies nu voor de gratis intake!

Ken je het sprookje van Rapunzel ?
Ik geef je een korte, iets aangepaste, vorm.

“Rapunzel zat in haar toren opgesloten, uitkijkend over het land, de bossen, de velden en de dorpen in de verte. Mooi waren die vergezichten maar zo onbereikbaar voor haar. Zij was namelijk de gevangene van een boze fee die een vloek over haar had uitgesproken. Rapunzel vulde haar dagen met mijmeren en spinnen aan haar spinnewiel in afwachting van een prins die haar zou bevrijden uit deze gevangenschap. (Of haal ik nu twee sprookjes door elkaar?)
Alleen de liefdeskus van de prins op het witte paard zou de vloek kunnen doorbreken. Dat was haar gezegd en dat was wat ze geloofde! En zo zat Rapunzel in haar toren en wachtte geduldig op deze koene en dappere ridder. Haar redder in de nood! Als hij er eenmaal was dan zou alles anders worden.”

Wat heeft dit sprookje met jou te maken?
Rapunzel dat zou jij kunnen zijn. (voor de mannen onder ons stel ik voor dat ze een mannelijke exponent van Rapunzel bedenken  )
De ivoren toren zou symbool kunnen staan voor jouw leven. Jouw leven gevuld met verplichtingen, taken en verantwoordelijkheden. Jouw leven, van druk doen en overleven.
De boze fee zou symbool kunnen staan voor jouw IK die jou vertelt, dat je eerst je taken opdrachten en verantwoordelijkheden moet vervullen, voordat je vrij bent om te doen wat je hart je ingeeft.
De prins zou symbool kunnen staan voor diegene (of datgene) dat verantwoordelijk wordt gemaakt voor de bevrijding uit deze, door het IK gekozen, gevangenschap.

Dat is wat jullie gemeen zouden kunnen hebben.

Misschien herken je jezelf nu beter in dit sprookje?
En als dat zo is dan nodig ik je uit om je af te vragen of het echt zo moet zijn!
Of Rapunzel echt afhankelijk is van de vloek van de boze fee en afhankelijk van de prins op het witte paard om haar lot te keren? Of ze echt wel in die toren opgesloten moet blijven zitten totdat ze door iets of iemand bevrijd wordt?

Had Rapunzel dan helemaal geen eigen opties tot haar beschikking behalve deze fatalistische gelatenheid?
Het is dat spinnewiel dat mij aan het denken zet. Ze zit daar hele dagen. En behalve uit het raam turen naar al dat moois en wachten op die prins zit ze ook vele uren achter haar spinnewiel draden te spinnen, gewoon om de tijd te doden?!

Wat als Rapunzel de loop van het verhaal in eigen hand zou nemen en er zelf een wending aan zou geven?
Was het niet zo dat de prins zichzelf toegang verschafte tot Rapunzel door langs haar lange vlechten omhoog te klimmen?
Dus alles wat Rapunzel doet aan haar eigen bevrijding is haar haren laten groeien?
Is dat niet een beetje te passief?

Zou ze in al die tijd dat ze daar zit te zitten geen andere oplossing hebben kunnen bedenken?
Want laten we eerlijk zijn als ze zo goed kan spinnen zou het dan niet vele malen slimmer en adequater zijn om met het spinnewiel een stevig touw te spinnen.
Een touw net zo dik en sterk als haar eigen vlechten? En als ze deze dan zou bevestigen aan het bed of de dakspant, met voldoende tegendruk voor haar gewicht? En als ze dan eigenhandig langs dit zelfgecreëerde touw naar buiten zou klimmen en de vrijheid zelf tegemoet zou gaan, zou dat niet vele malen slimmer, sneller en bevredigender zijn dan dat wachten?

Dan zou de oplossing voor haar zieltogende bestaan van wachten, mijmeren en verlangen voorbij zijn.
Dan zou de gewenste vrijheid meteen in datzelfde moment in de kiem aanwezig zijn. Ze zou het heft van haar leven en vrijheid in eigen hand nemen. Niet langer vruchteloos zitten wachten tot er iets of in dit geval iemand komt om haar te redden!

Wauw dat zou geweldig zijn, toch!?
Gossie dat Rapunzel daar zelf nooit op gekomen is!

Zit jij ook in je ivoren toren te wachten tot er iets gebeurt waardoor het allemaal beter wordt?
Het leven is geen sprookje. Het leven is wat jij ervan maakt!
Blijf geen Rapunzel! Neem het heft in eigen hand. Welke kwaliteiten zitten er in jou opgesloten om het tij te keren? Wat is er in je omgeving aanwezig, dat jij kunt gebruiken om jouw levenslot om te buigen? Blijf niet langer dralen maar ga in de actie! Gebruik  je potentieel  en maak de weg voor jezelf vrij om dat te krijgen waar je diep van binnen naar verlangt.

Jouw verhaal is wat jij ervan maakt en het hoeft geen sprookje te zijn. Gebruik dat potentieel dat in jou opgesloten ligt en haal er uit wat erin zit!

Groetjes Yvonne

Januari 2012
Yvonne

Stel ik neem jou en jouw wereld als uitgangspunt.

Een aanname:
Jij vindt de wereld groot, misschien wel heel groot!
Stel dat jij jezelf zou willen bezien in relatie tot de wereld.
Als in jouw optiek de wereld heel groot is, dan impliceert dat, dat jij  klein of in ieder geval kleiner bent. Dat is dan jouw werkelijkheid!

Stel nu dat ik zou beweren dat dit een verkeerde aanname is!
Het is namelijk maar vanuit welk perspectief je ernaar kijkt.

Jij neemt de wereld waar, vanuit jouw plek in deze wereld.
Waar je ook naar kijkt, jouw ogen geven precies weer wat jij ziet. Dat kunnen de sterren zijn in de wolkeloze hemel  boven op een berg in een donkere nacht of een hommel die je bestudeert, zoemend en nectar verzamelend, vliegend van bloem naar bloem in je achtertuin. Jij bent net zo groot als de wereld, want je neemt de wereld waar precies zoals hij door jou op dat moment waargenomen kan worden. De wereld is dan in principe in jou en jij in de wereld. Jij en de wereld zijn dan gelijk!

Een volgende vraag die ik je zou willen stellen:
Als de wereld is wat jij waarneemt, is dat dan ook de werkelijkheid?
Je zou kunnen stellen dat juist, omdat jij het ziet, het ook werkelijk is zoals je het ziet, want jij neemt het waar! Wat jij ziet, ervaart en waarneemt is dan de werkelijkheid!

Zou je kunnen stellen dat hetgeen jij op dat moment niet waarneemt er op dat moment ook niet is!?

Laten we bij jou als uitgangspunt blijven.
Dat wat jij waarneemt om je heen is jouw wereld. Sterker nog, met jouw waarneming creëer jij voor een deel jouw wereld. Jij kunt alleen maar waarnemen en ervaren wat jij ziet.
Dat maakt jou tot creator van je eigen wereld.
Jij als creator? Volg je me nog?

Ik wil de bovenstaande stellingen graag uitleggen aan de hand van een voorbeeld:

Ik was onlangs op weg met een cliënt voor een wandelsessie door het Jekerdal. Een mooi glooiend stukje Limburg, met hier en daar een groepje huizen en de meanderende Jeker die er als een glinsterend lint doorheen stroomde. Het thema waarover we spraken was zijn conflict op het werk met zijn collega´s. Hij voelde zich niet gehoord en gezien in zijn zienswijze. Vele discussies hadden er al plaatsgevonden en ieders argumenten waren al vele malen tegen elkaar  uitgesproken. Toch kwam mijn cliënt niet van het gevoel af dat er niet naar hem geluisterd werd. Dat maakte hem boos en verdrietig tegelijkertijd.

Terwijl we dat bespraken wandelden we langs een van de vele maïsvelden die op dat moment hun hoogste status hadden bereikt. De kolven zagen er, in mijn optiek, verdort en verlept uit. Ik heb namelijk niks met maïsvelden. Ze zijn te groot en ontnemen mij mijn uitzicht. Je loopt letterlijk langs een grote hoge groene muur. Van mij mogen ze deze reuzen uit het landschappelijke assortiment weghalen. Terwijl ik dit waarnam en tegelijkertijd luisterde naar de argumenten van mijn cliënt, besloot ik dit maïsveld te gebruiken om mijn cliënt te helpen inzicht te krijgen in dit conflict.

Mijn perceptie van het maïsveld was negatief. Ik vroeg mij af wat zijn perceptie zou zijn. Dus ik hield hem staande en vroeg hem op de man af zonder enige uitleg, wat hij van dit maïsveld vond. Hij keek mij in eerste instantie niet begrijpend aan. Toen hij zag dat het een serieuze vraag was, wilde hij er ook wel serieus antwoord op geven. Hij keek ernaar en er verscheen een glimlach op zijn gezicht. “Als ik naar dit maïsveld kijk, moet ik meteen denken aan vroeger, aan mijn  moeder. Die nam ons (4 kinderen in de leeftijd 4 tot 10 jaar) op onze fietsjes mee naar de maïsvelden om kolven te plukken. Daarna gingen we ze thuis schoonmaken en roosterde moeder ze. We zaten met zijn allen aan tafel en knabbelden we gele korreltjes er allemaal vanaf. Elk jaar deden we dat. Dat moet rond deze tijd zijn geweest, want kijk je kunt zien dat ze nu helemaal rijp zijn!”

Zoals hij het vertelde kon ik het tafereeltje zo voor mijn geestesoog afspelen.
“Goh, wat een mooi verhaal! Zo heb ik er nog nooit naar gekeken. Ik heb een heel ander gevoel bij dit maïsveld. Voor mij is het net een ondoordringbare groene muur die mijn hele uitzicht verpest. Eigenlijk is het hier heel mooi met allemaal vergezichten maar door deze kameraden is er niks te zien. Dat ergert me!”
Toen staarde hij op zijn beurt naar het maïsveld en zei: “Gek, zo heb ik er nog nooit naar gekeken.”

Twee mensen, die heel andere dingen waarnemen bij hetzelfde landschap.
We liepen langzaam verder en op dat moment bracht ik zijn dilemma weer ter sprake. Terwijl wij het bespraken viel het kwartje. Hij dacht niet gezien en gehoord te worden, maar begreep nu dat hij nog nooit gecheckt had hoe zijn collega´s ernaar keken. Hij deed altijd zijn uiterste best om hen te overtuigen van zijn visie, zijn point of view. Nu realiseerde hij zich dat zij waarschijnlijk ook een visie hadden en hem probeerden te overtuigen van hun point of view!

Hij vroeg zichzelf ter plekke af of zijn collega´s zich misschien ook niet gezien en gehoord voelden door hem.

Jouw wereld is zoals jij hem ziet en inkleurt.
Houd jij er voldoende rekening mee, als je in een gesprek of conflict zit, dat de ander misschien wel vanuit een heel ander perspectief naar diezelfde situatie kijkt?
Het loont de moeite om te checken waar de ander ergens zit en hoe hij of zij het waarneemt en ervaart vanuit zijn of haar perspectief.

Groetjes Yvonne

Voel jij je ook wel eens onzeker?
Als je hier NEE op antwoord, wil ik, met alle respect, beweren dat, dat niet klopt! Iedereen is wel eens onzeker. Onzeker over wat je gezegd hebt, onzeker of je wel juist gehandeld hebt, onzeker over je keuze betreffende die nieuwe baan, onzeker over hoe je overkomt bij de ander.

Schaam jij je voor je onzekerheid?
Denk jij bij jezelf, als je iemand anders dingen ziet doen, die je zelf niet durft, dat je tekort schiet? Voel jij je niet goed genoeg, niet waardevol, niet slim genoeg? Vraag jij je dan af wat jij eigenlijk te bieden hebt?

Deze vragen, angsten of twijfels heeft iedereen wel eens.
De vraag is of jij open durft te zijn over je twijfels. Sommigen durven dat wel. Anderen durven dat niet. Vreemd genoeg lijkt er een verbod te liggen op onzeker zijn. Onzekere mensen zijn niet tof!?

Is het dan fout, om onzeker te zijn?
Onzekerheid is een effectieve emotie. Onzeker zijn hoort gewoon bij het leven! Het is zeker niet fout om onzeker te zijn.

De dualiteit van het leven roept onzekerheden op.
In ons denken creëren wij een IK.  Doordat wij een IK creëren, creëren we meteen een JIJ. Als er een scheiding is tussen ik en jij dan zijn er verschillen en overeenkomsten. Ons IK is altijd op zoek naar voeding voor zijn of haar bestaansrecht. Het zoekt bevestiging in de wereld om hem heen.
Ben ik slim of dom, ben ik mooi of lelijk, ben ik aardig of bot? Als JIJ al niet besluit in tegengestelden te denken, dan doet DE ANDER dat misschien wel. Hoe verhoud jij je daarin met je onzekerheden? Wie ben je of wil je zijn?

Als je onzekerheid erg groot is, heb je de neiging om het te camoufleren voor de ander!
Als jij je onzekerheid wegduwt of probeert te camoufleren, wil dat niet zeggen dat het weg is. (De zon zit ook gewoon achter die wolken!) Sterker nog het wordt alleen maar erger. Dat wat je probeert te negeren, wordt alleen maar groter. Die onzekerheid in jou wil er gewoon mogen zijn. Ertegen strijden kost alleen veel energie.

Durf onzeker te zijn.
Onzeker zijn is inherent aan het leven. Het leven is een groot keuzeveld en aan elke keuze zit een onzekere factor. Dat kan jou onzeker maken. Je hebt nou eenmaal geen glazen bol waarin je de gevolgen van gemaakte keuzes kunt voorzien. Onzekerheid kun je zien als een interne prikkel waardoor er een uitdaging voor je ligt. De uitdaging aangaan en geen aandacht schenken aan het vervolg geeft dat prikkelende gevoel van iets nieuws gaan leren.

Geef de strijd op en laat jouw onzekerheid er gewoon zijn!
Dan kun jij je energie gebruiken voor het leven, voor jouw levenslessen, jouw  groeiprocessen en om gewoon jezelf te zijn.  Als jij open en transparant bent, geeft dat alle ruimte om te leven en te leren.
Onzeker zijn, is erkennen dat er nog dingen zijn in het leven die geleerd mogen worden. Laat je niet beperken. Speel geen kiekeboe met je gevoelens. Leef je leven ook als je af en toe onzeker bent!
Dus geniet van je momenten van onzekerheid want dat betekent simpelweg dat je het leven aangaat!

Is jouw onzekerheid een strijdpunt geworden in jouw leven?
Gaat er erg veel (negatieve) energie zitten in je onzekerheid en het camoufleren? Heb je het gevoel dat je met dit artikel niet voldoende handvatten in handen hebt om deze strijd te slechten? Bepaald jouw onzekerheid jouw levensvreugde? Neem dan contact met mij op voor een gratis intake.

Onzeker zijn mag, zolang de onzekerheid het niet overneemt!

Groetjes Yvonne

  
December 2011
Yvonne

Heb je er wel eens over nagedacht een verbond met de stilte te sluiten?
In de natuur, thuis, op vakantie? Allemaal plaatsen waar de stilte gevonden kan worden. Hij is op vele plaatsen nog te vinden, maar vaak moet je er moeite voor doen om hem te kunnen ervaren. Om je er bewust van te zijn. Soms moet je er zelfs moeite voor doen om de stilte mede te creëren.

De wereld om je heen wordt steeds luidruchtiger.
Maar niet alleen buiten jou is er lawaai en ruis. Ook je gedachtes lijken, als antwoord daarop, steeds rumoeriger te worden. Wanneer heb jij de laatste keer echte stilte ervaren? En als je het ervaren hebt, wat deed het dan met je? Wat was je ervaring van deze stilte?

Ik vraag je. Kon je de stilte proeven, ruiken, aanraken, horen en zien?
En waar zat die stilte dan? Zat hij extern? Realiseerde je je opeens dat het heel erg stil was om je heen? Of zat hij intern? Was je getuige van jouw innerlijke stilte? Wat ervoer je? Wat deed het met je? En als je het nog nooit ervaren hebt. Ben je dan niet nieuwsgierig naar de ervaring met de stilte?

In de ervaring zit het leermoment.
Praten over stilte schiet niet echt op! Het zijn je zintuigen die zorgen voor de ervaring en je daardoor bij de essentie brengen. De intense stilte is er een, die, als je hem echt binnen laat komen, je heel dicht bij de essentie brengt. Ik ben zo vrij om mijn ervaring in Nieuw Zeeland met je te delen.

Nieuw Zeeland.
Een landschappelijk paradijs waarin de Nieuw Zeelandse Alpen met hun besneeuwde toppen en diep blauw-groene meren,  de gletsjers, de altijd dampige en vochtige regenwouden, de eindeloze graslanden met talloze schapen, de vulkanen, de ruwe kustlijnen, de subtropische stranden en de fjorden het beeld bepalen. Zover het oog reikt. De natuur in zijn meest oorspronkelijke vorm alom vertegenwoordigd.

Reizen door Nieuw Zeeland is alsof je een prentbriefkaart binnen stapt om er aan het einde van je reis pas weer uit te komen.
Doubtful Sound als onderdeel van het Fiordland National Park is de plek waar ik, zoals de kapitein van het schip het noemde, a drop of silence, heb mogen ervaren.

A drop of silence
Het schip gaat voor anker. De motoren, aggregaten en ook wijzelf de passagiers van  de Fiordland Navigator vallen, op verzoek van de kapitein, stil. Op het dek staan we bewegingsloos met ingehouden adem voor een periode van 15 minuten tussen de gigantische fjorden. Het is stil. Heel erg stil. De eerste minuten kaatsen er nog allemaal gedachtes tegen de wanden van mijn hoofd. Goh, wat is dit stil. Jeetje wat bijzonder en kijk iedereen is stil. Zo stil heb ik het nog niet meegemaakt. Wat bijzonder dat ik hier ben. Allemaal gedachtes die mij afleiden van de essentie van dit moment. Na enkele minuten, beginnen al deze gedachtes als herfstblaadjes aan een boom los te laten en dwarrelen ze neer op het bed van de innerlijke stilte in mij.

Ik adem de stilte in. Al mijn zintuigen nemen waar. Ik proef de ijle vochtige ochtendlucht met een zachte verwijzing naar de smaak van zout. Ik zie de reusachtige fjorden die in nevelen gehuld voor mij opdoemen als gigantische reuzen. Ik zie het diep blauwe water dat mij van hen gescheiden houdt. Ik voel de koude, natte nevelen die condenseren op de huid van mijn gezicht. Ik ruik de bomen die zich met uiterste volharding met hun wortels hebben weten te verankeren in de spleten van de gladde rotswanden. Ik hoor de zeemeeuw die krijsend over vliegt, de waterval in de verte die zichzelf verliest in een eindeloze val.

Ik sluit voor een moment mijn ogen en hoor de stilte in mij. Mijn gedachtes hebben zich teruggetrokken achter de coulissen van het denken. Ik voel het bloed door mijn aderen stromen en hoor het zachte kloppen van mijn hart.  Mijn longen inhaleren de zuivere lucht, die zijn weg zoekt en vindt naar elke cel, elke vezel van mijn lijf.

Terwijl ik hier sta, voel en ervaar ik de essentie van de natuur die mij omringt. Zo stil. Zo intens.

Ik ben diep onder de indruk. Ik ben dankbaar en ik ben volledig aanwezig. Een met het moment en met de natuur die mij omringd. Ik voel me nietig en ietwat onbenullig. Deze fjorden waren hier al duizenden jaren voor mijn komst en zullen, lang nadat ik met dit grote lawaaierige schip weer vertrokken ben,  achterblijven in deze zelfde stilte, eenheid, en ongenaakbaarheid. Ik ben slechts een voorbijganger, die door de actie van de kapitein, de essentie van stilte weer heeft mogen ervaren.

Vele mogelijkheden staan ons ter beschikking om de stilte te ervaren.
De keuze te maken om ernaar op zoek te gaan. Bewust te zijn van intern en extern rumoer. De stad en zijn continue geluiden in te ruilen voor de stilte van de natuur. Oké in Nederland zijn deze uitgestrekte stiltegebieden niet meer te vinden. Maar ze zijn er wel! De kunst is om er notie van te nemen, ze op te zoeken en de stilte te ervaren.

De herfst met zijn geuren en kleuren en zijn ritselende bladeren,
de laaghangende zon en zijn koude winden. De aankomende winter met zijn geluiddempende sneeuw deken, zijn verstilde ijsbloemen op de ruiten en de druppels die zich in ijspegels hebben samengepakt. De natuur verandert in elk seizoen en draagt in essentie de stilte in zich. Zoek hem op! Samen of alleen, slenterend of zittend. Laat je verrassen door je eigen innerlijke stilte op het moment dat je de keuze maakt om eens even helemaal stil te worden.

Groetjes Yvonne

Oktober 2011
Yvonne

Iedereen lijkt ervan overtuigd te zijn dat we in het NU moeten leven.
Toch is dat niet wat we de meeste tijd doen.  Het grootste deel van onze tijd denken we na over het verleden, dat wat al voorbij is of zijn we met onze gedachten en aandacht in de toekomst, dat wat nog komen gaat.
We leven dus niet, of niet voldoende, in het NU.
In het NU leven is niet iets wat wij van nature doen.
De verdeling: verleden en toekomst wordt gecreëerd in ons denken en is dus een illusie. Als we in het NU willen leven zullen we meer aandacht mogen besteden aan de voorwaarden die daarvoor nodig zijn.

Er zijn methodes die je helpen om in het NU te leven.
Ik wil je de volgende drie aanreiken. Het enige wat jij hoeft te doen is ze, heel regelmatig,  toepassen.
1.    Vertrouwen
Maak jij je zorgen over de dag van morgen? Stop daar dan maar mee! Het heeft namelijk geen enkele zin om je zorgen te maken over de dingen die nog komen gaan. Je hebt er geen invloed op behalve met een eventuele keuze of actie,  die je maakt in het huidige moment. Kun je nu iets doen, doe het dan! En vertrouw erop dat jij alles gedaan hebt wat  binnen jouw mogelijkheden ligt. Vertrouw erop dat jij in staat zult zijn om met elke situatie om te gaan als deze zich aandient. Want op de keper beschouwd heb je dat tot nu toe ook altijd gedaan!
2.    Loslaten
Als je een fout hebt gemaakt, iemand tekort hebt gedaan, een verkeerde beslissing hebt genomen, kijk dan wat je er NU aan kunt doen. Is de fout te herstellen doe dat dan. Is het nodig je excuses te maken, doe dat dan. Kun  jij je beslissing aanpassen, doe dat dan. En laat het daarna los. Er nog meer energie in stoppen heeft geen enkele zin. Veranderen kun je het daarmee toch niet meer. Wat geweest is, is geweest en komt niet meer terug! Accepteer dat!
3.    Wees eens wat vaker in het huidige moment
Ga met je aandacht meerdere keren per dag naar het NU!  Dat doe je door je bewust te zijn van je handelingen, je lichaam, je ademhaling.
a.     Adem op deze momenten van aanwezig zijn enkele keren bewust naar je buik (leg je hand op je onderbuik waardoor je het beter kunt voelen) en adem naar je hand. Diep in en uit. Voel je lichaam, je ademhaling en aanvaard dat in dit moment alles goed is.
b.    Verdiep je bewustzijn in  het moment door de aandacht te verleggen naar hoe je zit of staat.
Rek jezelf even uit om te voelen dat je echt aanwezig bent. Wat hoor, ruik, zie, proef en voel je ? Door zo bewust aanwezig te zijn in de ruimte en in jezelf ben je volledig met je aandacht in het NU.
c.    Als je met een handeling bezig was.
De afwas, aan het werk achter de computer of de hond uitlaten, hervat dan je werkzaamheden en geef je volle aandacht aan datgene wat je aan het doen bent. Focus op die ene handeling en wees helemaal aanwezig.

Ik citeer hier graag Eckhart Tolle die in zijn boek “De stilte spreekt” schrijft:
“Als je aandacht naar het NU gaat, is er alertheid. Het is net alsof je ontwaakt uit een droom, de droom van het denken, de droom van  verleden en toekomst. Zo helder, zo eenvoudig. Er is geen ruimte om problemen te maken. Gewoon dit moment zoals het is.”
Geniet van het NU met volle teugen, want wat er ook gebeurt in je leven, het is altijd NU!

Groetjes Yvonne

Deze berg doet iets met je!

De eerste week was ik er alleen om te onthaasten, uit te rusten en langzaamaan de stilte toe te laten. De hangmat, die ik meegenomen had, heeft fantastisch bijgedragen aan het bespoedigen van het proces van loslaten van al datgene dat niet ter zake doende was. Wiegend in de hangmat, met de zon op mijn bol was het goed mijmeren. Na een week van stilte, rust en voorbereiden ben ik Marlou, Maud en Ilona op gaan halen in Malaga.

Een fantastische week volgde. Geweldige vrouwen stuk voor stuk. Ik ben dankbaar dat ik deze reis samen met hen heb mogen meemaken. Ze waren ieder gekomen met hun eigen intenties en hebben elk ´hun ding´ gedaan. Maar naast deze individuele doelstelling(en) was het ook de gezelligheid en de zorgzaamheid voor elkaar die het maakte tot een geweldige week, waarin alles er mocht zijn. De hoogtepunten en de dieptepunten. De bergen en de dalen. Ze zijn het allemaal aangegaan, hebben het beleefd en ervaren. De kracht van de natuur, de kracht van de stilte, de kracht van het innerlijke zelf! En dat was heel bijzonder!

Marlou, Maud en Ilona ik wil jullie danken voor deze geweldige week……!

Alledrie willen ze hun ervaringen met jou delen. Lees hieronder verder!

Yvonne

Verwoording van mijn ervaringen op Los Balates.
Voor mij stond de retraite week op Los Balates helemaal in het teken van “loslaten”. Dat begon al toen we door Yvonne werden opgehaald van het vliegveld om samen op weg te gaan naar de berg. Vanaf toen heb ik langzaam maar zeker steeds meer van de drukte en de waan van alle dag achter me gelaten en heb ik mezelf proberen “over te geven” aan het moment. Want alles is er anders: de omgeving, de natuur, de mensen om je heen, het eten en drinken, het slapen gaan en het wakker worden, het wassen en aankleden, het verschaffen van levensmiddelen, het weer….. En dat is voor iemand die van structuur en regelmaat houdt en veranderingen niet met enthousiasme omarmt even wennen.

In het begin was ik geneigd om op mijn automatische piloot te varen. Ik heb mezelf echt op de rem moeten zetten toen ik na mijn eerste nacht op Los Balates enthousiast wilde beginnen met het dekken van de tafel om voor de andere vrouwen eens een lekker ontbijt te maken. Want dat past bij mij: zorgen voor anderen. Uiteindelijk heb ik me door Yvonne laten verwennen met een heerlijke kop koffie en heb ik aan de keukentafel mijn eerste ervaringen vastgelegd in mijn notitieboekje. Alleen dat moment al was een verademing. Daarna had ik een vergelijkbare ervaring met het wassen en aankleden. Zou ik thuis onder de douche zijn gesprongen, mijn haren in model hebben geföhnd, mijn ogen hebben voorzien van een potloodstreepje en mascara en mijn zorgvuldig uitgekozen kleren hebben aangetrokken….. in die week heb ik me niet meer opgemaakt, heb ik me nog maar twee keer gedoucht, heb ik geen tijd meer gestoken in de verzorging van mijn haar en trok ik dié kleren aan die pasten bij het weer van die dag. En zo volgden er steeds meer momenten van loslaten.

Buiten een gezamenlijke meditatie, een stiltewandeling naar de top van de berg en een aantal oefeningen om tot rust te komen stond er niets op het programma. We kregen allemaal de ruimte om op onze eigen manier de stilte te ervaren, de rust te vinden en dichter bij onszelf te komen. Ieder van ons heeft dat op geheel eigen wijze gedaan. Bovendien is het geweldig om te ervaren dat vier verschillende vrouwen elkaar de ruimte kunnen geven om te zijn zoals ze zijn, en in staat zijn om zo op elkaar afstemmen dat er een zekere verbondenheid ontstaat.

Elk vogeltje zingt zoals het gebekt is maar zingen doen ze allemaal.

Je wordt niet meer afgeleid (of verleid) door activiteiten die zogenaamd gedaan moeten worden. Alles ligt open, alles is mogelijk, alles is goed. Zittend op een stoeltje, midden tussen de kamille en de klaprozen, boven op de berg, kijkend naar de vlijtige mieren op een steen tussen de wuivende grassprieten, luisterend naar het gezoem van de bijen en het getjirpt van de krekel, mezelf koesterend in de zon…..dan sluit ik mijn ogen en langzaam maar zeker vervagen de gedachten, verdwijnt de ruis op de achtergrond, voel ik me verbonden met de natuur en word ik overweldigd door het besef dat alles in de natuur IS.

En dan de berg. Die heeft toch wel symbool gestaan voor de reis naar mezelf. Ik ben door een dal gegaan en heb de top bereikt, letterlijk en figuurlijk. Ik ben samen met Ilona de berg afgedaald zonder daarbij gebruik te maken van een begaanbaar wandelpad! Ilona zag het als een uitdaging, ik als een regelrechte ramp. Maar iets in mij besloot te vertrouwen op Ilona en te vertrouwen op mezelf. Bij elke stap naar beneden heb ik een stukje van mijn angst overwonnen: angst voor hoogte, angst voor vallen, angst om houvast kwijt te raken. Wat voelde ik mij nietig en naakt op die immense berg. Maar het is gelukt. Na 5 uren waren we veilig thuis.

Op de laatste dag zijn we in stilte naar de top van de berg gegaan. En ook dit was een beproeving. Ook hier waren er geen makkelijk begaanbare paden. Door flinke hoogteverschillen had ik soms geen houvast en gleed ik een stuk naar beneden. Op zo’n moment dreigde ik de moed te verliezen. Door een helpende hand of zetje van de andere vrouwen klom ik letterlijk uit het dal omhoog. Het was een zeer intense week, waarin ik grenzen heb verlegd, heb gestreden met mijn emoties, me naar binnen heb gekeerd, nieuwe inzichten heb gekregen, waarin ik een ben geweest met de natuur en dankbaar ben geweest voor de ervaringen. Een week om niet te vergeten en wel nog eens over te doen.

Dein heel zachtjes mee, op de golven van de wind, ervaar vooruitgang.
Marlou

Retraite Los Balates mei 2011.
Het was pas twee weken voor vertrek dat ik definitief besloot om mee te gaan naar Los Balates. Een week lang tijd voor mezelf. Best wel eng, zo dacht ik. Wat kom je allemaal tegen, waar loop je normaal gesproken zo hard voor weg door je met andere dingen bezig te houden? Eenmaal aangekomen was er een warm welkom door Yvonne en zelfs iets wat je een klein opdrachtenlijstje zou kunnen noemen. Voor mij ideaal, daar de totale afwezigheid van richting me nogal benauwde. Doel van alle ‘opdrachten’ was om bij jezelf te komen en gebruik te maken van alle mogelijkheden om dit te doen. Meteen ging ik hard aan de slag. Ik mediteerde dat het een lieve lust was de eerste dagen, maar kwam toch steeds meer erachter dat ik mezelf enorm in de weg zat. Er was dan wel sprake van een enorme rust om me heen, maar vanbinnen was er des te meer lawaai! En dat bleek nou net te zijn waar ik iets mee moest, om echt bij mezelf uit te komen. Ik ging er alleen op uit en kwam er zeer uitdrukkelijk achter dat er buiten mij geen enkele houvast was, geen strohalm om me aan vast te klampen. Dit heeft me uiteindelijk met de beide benen op de grond gezet en toen werd ik me bewust van het moment.

En dat moment had steeds iets anders te bieden, variërend van een regenbui om de boel even schoon te spoelen, tot dikke mist om nog maar eens te benadrukken dat er buiten mij niets te vinden was. Op de een op andere manier vond de berg en de natuur altijd een manier om precies dat te laten zien wat er in mij gebeurde. De dag eindigde altijd met een gouden randje en prachtige uitzichten over het dal en de omgeving.

Toen we de laatste dag naar boven liepen, naar de top van onze persoonlijke berg, voelde ik me alsof ik steeds meer groeide. Bovenop was dan ook een fenomenaal gevoel van ruimte in mij, ook al was er buiten me zo’n dikke mist, dat we nog geen 30 meter voor ons konden kijken. Het maakte me allemaal niets uit, ik had het gevoel alsof ik opging in de omgeving, alsof ik een werd met het geheel daarboven. Het was een geweldige afsluiting van een week vol met ervaringen. Toen het vervolgens ook nog begon te regenen, was het gevoel van wedergeboorte compleet, ik voelde me alsof alles van me af werd gespoeld. Ik had dan ook geen enkele last van de regen, of het feit dat we op dat moment niet wisten waar we liepen, aangezien we geen zicht hadden. We zijn natuurlijk thuis gekomen, waar een heerlijk warm kachelvuurtje brandde voor ons en we ons konden warmen.

Het was een week om nog lang over te mijmeren, een week waarin ik voor het eerst ophield met van alles te moeten en daardoor heel veel beleefde, ervoer en voelde.

Dank jullie Yvonne, Marlou en Ilona, voor het mogen delen van een geweldige week ver weg van alles wat ons beslommert.
Maud

Doenrade, 22 mei 2011
Hallo, ik ben Ilona en ben `net`geland van onze trip naar ‘de berg’, Los Balates, een mooie ruige plek in het zuiden van Spanje in de Alpujarras. Met alle ervaringen nog vers in het geheugen wil ik mijn impressie delen met de lezers van de nieuwsbrief van de Verbeelding en zeker met diegenen die er in geïnteresseerd zijn in de toekomst ook eventueel aan een retraite deel te nemen.

Drie jaar geleden ben ik voor de eerste keer een paar dagen naar ‘de berg’ geweest, destijds ook met Yvonne en wilde er altijd nog eens naar teruggaan. Net nu ik een moeilijke tijd achter de rug heb, organiseerde Yvonne een retraite en heb ik de kans aangegrepen om me samen met haar, Maud en Marlou een week op de berg terug te trekken. Ieder met zijn eigen doel maar ook als groep om elkaar te kunnen steunen.

In mijn beleving heeft ‘de berg’ mij veel gegeven en laten zien van wat ik nodig heb en hoeveel kracht ik heb. Het gebied is ruig en behalve de wandelingen via enigszins begaanbare paden naar het dorp heb ik ook alleen met Marlou een wandeling door een ongerepte kloof gemaakt. Weliswaar bergaf maar we hebben echt moeten ploeteren om onze weg te vinden. Na een dreigend onweer, dat gelukkig niet onze kant op bleek te komen, zijn we tenslotte in de stromende regen na uren weer ‘thuis’ gekomen en hebben we met z’n vieren weer heerlijk bij de houtkachel gezeten en het zoveelste overheerlijke avondmaal bereid en verorberd. Alles is er zo puur dat je zelf ook je puurheid kunt ontdekken.

De laatste avond zijn we dan naar de top van de berg gegaan in de hoop over de valleien uit te kunnen kijken, maar de berg had een ander plan met ons. Na veel geploeter in nagenoeg volledige stilte hebben we de top bereikt, een bijna mystieke plek met grote steenpartijen en hier en daar een boompje…….. het geheel gehuld in dikke mist! Weer een moment om juist niet ver te kunnen zien maar naar binnen te gaan. We zaten letterlijk en figuurlijk ‘in de wolken’. Ook de afdaling was een uitdaging want het duurde een hele tijd eer de wolk verdween en inmiddels waren we weer door en door nat met soppende schoenen.

Met een goede Alpujarra wijn hebben we de laatste bergavond afgesloten en voor het naar bed gaan de enorme sterrenzee bewonderd. Alle wolken waren opgetrokken en de volgende dag met een stralend zonnetje nog één laatste wandeling naar het dorpje. Super relaxed langs alle mooie plekjes die inmiddels al zo vertrouwd waren geworden.

Langzaam hebben we de bergen achter ons gelaten en hebben we de zee begroet. Het water heeft de berg van me afgespoeld, maar mijn hart en ziel zijn ermee gevuld en ik kan mezelf weer veel duidelijker zien. Púúr goud………..
Ilona

Deze titel suggereert dat er een keuze is tussen je ergens zorgen over maken en je geen zorgen maken!
Zorgen zitten in mijn hoofd zul je zeggen. En het is niet dat ik ze bewust zit te maken. Zorgen heb ik omdat ik er iets gebeurt wat niet fijn is of wat ik liever niet heb dat het gebeurt. Of je maakt je zorgen als jij je ergens op of bij betrokken voelt. Het is inherent aan het leven dat mensen zich zorgen maken.

Ik zou het zo willen stellen: zorgen maken heeft geen enkele zin!
Ergens weten we dat natuurlijk wel. Piekeren, tobben en malen kost veel energie. En aan het eind levert het meestal niet eens een gewenst resultaat op. Vaak is het alleen maar drukker in ons hoofd geworden.
Gedachtes rennen hand in hand tegen de wanden van ons brein, botsen tegen elkaar op en creëren chaos. Zie je het voor je? Dit mechanisme zorgt ervoor dat we in deze gedachtes blijven ronddraaien zonder er echt uit te komen.

Stop met je zorgen te maken!
Creatieve oplossingen voor situaties die ons voor problemen plaatsen, krijg je juist als je ontspannen bent en je de malende gedachtes stopt!

De vraag is nu: Hoe doe je dat!
Hoe lukt het je om je zorgen te stoppen?

1. De eerste suggestie die ik wil doen is: Stel jezelf de vraag of je deze zorgen over 5 jaar nog hebt. Vind ik het dan nog steeds belangrijk? Zou ik me er dan nog steeds zorgen om maken? Door deze vragen te stellen zorg je ervoor dat je afstand neemt van hetgeen jou zo bezig houdt. Het volgende kan je helpen om er nu iets constructiefs mee te doen. Omschrijf je probleem. Door het op te schrijven, neem je er letterlijk afstand van. Vaak is opschrijven al voldoende om het voor een groot deel of helemaal op te lossen. Dit komt omdat je van een afstandje kunt kijken naar hetgeen er zich nu werkelijk voordoet. Je malende gedachten komen achter elkaar op papier te staan en je kunt ze nu herlezen als iets wat los staat van jezelf. Je krijgt letterlijk zicht op het probleem, zonder erin verstrikt te raken. Veel zorgen van vandaag zijn over een aantal jaren, maanden of misschien wel dagen opgelost. Sterker nog, de kopzorgen van nu kunnen je in de toekomst laten glimlachen, omdat je je niet meer kunt voorstellen dat jij je daar destijds zo druk over hebt gemaakt.
2. De tweede suggestie: Als je er zelf iets aan kunt doen om het op te lossen, los het dan op! Richt je aandacht op de oplossingen. Doe er iets mee! Als je er zelf helemaal niets aan kunt doen, heeft het geen enkele zin om je er zorgen over te maken, want je kunt er niks aan veranderen. Kun je dat zien? Accepteer het dan als een gegeven. Bijvoorbeeld de mededeling van je baas dat jouw functie verdwijnt ten gevolge van inkrimping. Hij weet te melden dat de ontslagaanvraag al helemaal rond is. En dat er niks meer tegen in te brengen is. Accepteren is dan de enige oplossing. (Accepteren betekent overigens niet dat je het goedkeurt of er blij mee bent.)

Je kunt natuurlijk altijd iets doen!
Hoe jij met je zorgen omgaat, daar kun je iets aan doen. Jij bepaalt hoe je ergens naar kijkt. Ook bepaal jij of je afwacht totdat er om jou heen iets verandert of dat je zelf actie onderneemt. Welke actie dan ook.
In het voorbeeld van het ontslag. Proberen om de baas te overtuigen dat het geen goede zaak is om deze functie op te doeken en jou te ontslaan is geen optie meer. Wachten totdat iemand anders voor jou aan het lobbyen gaat, ook niet. Onderzoeken of er andere wegen zijn om werkzaam te kunnen blijven bij deze werkgever is misschien een optie. Anders is accepteren dat jouw werkzame leven bij dit bedrijf nu eindigt het enige raadzame.

Hoe komt het dat we blijven piekeren en tobben?
Door ergens niet echt naar te kijken kun je net doen alsof het niet bestaat! Soms laten we de zorgen er zijn, omdat we niet naar oplossingen willen kijken. Omdat we er niet de verantwoordelijkheid over willen nemen. Als je boosheid maar blijft voeden als iets wat van buiten jezelf komt en waar jij slachtoffer van bent, dan overmeestert het jou. Als jij volhoudt dat jij er niks aan kunt doen, dan blijven de gedachtes doorjagen en is het niet te stoppen. Het onder ogen zien betekent er verantwoordelijkheid voor nemen. Hier is moed voor nodig! Durf jij dat aan?

Wat helpt is dan ook om minstens 20 oplossingen op te schrijven die jij kunt doen om het probleem op te lossen.
Zo uit de losse pols. Alles is mogelijk. Schrijf maar raak en ben actief in het verzinnen van de meest creatieve, ludieke, constructieve, slimme maar ook gekke oplossingen. Door het creatieve kanaal open te zetten heb je grote kans dat er heel bruikbare oplossingen bij zitten.

En er is nog meer winst te halen.
Als je zo met je zorgen omgaat, zorg je ervoor dat je aandacht verlegd wordt van machteloosheid naar mogelijkheden en oplossingen.
Je bekrachtigt jezelf en stopt meteen je slachtofferschap.

Veel succes!
Yvonne

Het leuke aan de steeds terugkerende jaarwisselingen is dat we ze altijd heel bewust meemaken.
We sluiten een jaar af en maken ons op voor een heel nieuw jaar met nieuwe mogelijkheden. We maken er gewoontegetrouw een feestje van. De vraag is nu of jij je voor de volle 100% in het feestgedruis kunt onderdompelen of dat er nog wat onopgeloste zaken liggen die op een negatieve manier aandacht vragen.

Laten we de balans van 2010 opmaken.
Misschien was het een geweldig jaar voor jou, met geen noemenswaardige obstakels of problemen. Misschien gingen een aantal zaken heel goed en waren er enkelen die niet helemaal lekker liepen. Misschien kijk je terug op een jaar met veel problemen, die het je moeilijk maakten om gewoon gelukkig te zijn! Misschien voel je je op dit moment nog steeds niet helemaal happy omdat de problemen er nog steeds zijn!?
Kijk naar dat wat er is, meer is er niet nodig!

Dat klinkt niet al te ingewikkeld.
Vrij eenvoudig eigenlijk. Maar wat bedoel ik hiermee?
Als we geconfronteerd worden met een probleem hebben we vaak de neiging om het te negeren, er niet naar te kijken. In de hoop dat het vanzelf wel over gaat. Soms gaan problemen vanzelf over. Maar als dat niet zo is, kun je er beter naar kijken om te ontdekken wat er aan de hand is. Dan kun je er iets aan doen of onderzoeken wat je kunt doen.

Problemen negeren, kost veel energie!
En het lost helemaal niets op. Is het probleem echt onoplosbaar gebleken dan is er maar een oplossing namelijk accepteren dat dat zo is. Door het te negeren maak je het alleen maar groter. (Weggaan zal het in ieder geval niet.) Om een oplossing te kunnen vinden voor een (hardnekkig) probleem, zul je eerst moeten onderkennen dat het jouw probleem is.

Gun jezelf de kans om mogelijkheden te zien en sta eens even stil.
Neem een vel papier en schrijf de volgende levensgebieden op.
Zelfzorg – Relatie – Gezin en familie – Sociaal – Wonen – Werk – Financieel.

Waar sta je op dit moment op al deze levensgebieden? De volgende vragen kunnen je helpen.
1. Wat is het eerste gevoel dat je krijgt als je aan dit levensgebied denkt?
2. Wat is positief?
3. Wat is negatief?
4. Wil je iets veranderen of verbeteren?
5. Hoe zou je dat willen/kunnen doen?

Maak nu de balans op!
Wat ervaar je op dit moment als het meest negatief.
Wat zou je graag anders willen zien? Kun je daar zelf iets aan doen? Wat kun je doen? Hoe ga je daar iets aan doen en wanneer?
Geef jezelf even de tijd! Ben je bereid om echt iets te veranderen? Wat zou je NU al kunnen doen?

Als je nu tot de ontdekking komt dat er iets niet lekker loopt in je leven, kun je daar een naar gevoel aan over houden. Zeker als je niet precies weet wat er mis is? Zeker als je het gevoel al lange tijd probeert te negeren! Een reden waarom het soms niet lukt een oplossing te vinden, is dat je werkelijke behoefte niet altijd dezelfde is als de behoefte die je denkt te hebben. M.a.w. dat wat je denkt nodig te hebben is niet altijd wat je echt nodig hebt.

Als je denkt dat je moe bent en besluit om dan maar extra uren te gaan slapen, zou je na die extra uren slaap nog steeds moe kunnen zijn. Totdat je erkent dat jouw vermoeidheid wordt veroorzaakt door het hangen op de bank en het helemaal niks doen. Zolang je denkt dat jouw behoefte meer slaap is blijf je je vreselijk moe voelen en denken dat je slaaptekort hebt.

Behoeften kunnen zich op verschillende niveaus bevinden. De oplossingen dus ook. Dat klinkt vrij ingewikkeld en dat is het soms ook. Als je echt een oplossing zoekt, zit er niks anders op dan op zoek te gaan naar de kern van je behoefte.
Wat heb je echt nodig?
- Complimenten en waardering van iemand anders? Of het diepe vertrouwen in jezelf dat je helemaal goed bent zoals je bent?
- Meer salaris en meer succes? Of het gevoel dat je ertoe doet, gewoon omdat jij bent wie je bent en doet wat jij doet?
- 3 vakanties per jaar? Of een gevoel van innerlijke rust, ongeacht waar je bent of wat er gebeurt?

Deze vragen zorgen ervoor dat je duidelijk het verschil ervaart tussen de behoeften van je persoonlijkheid, je ego (geld, status, mooie kleren, eeuwige jeugd) en de behoeften van je ziel, wie jij diep van binnen bent (innerlijke rust, vertrouwen, vreugde, zelfexpressie)

Beide behoeftes zijn belangrijk. De ene behoefte is niet belangrijker of waardevoller dan de andere.
Ze zijn verschillend. Als je echter echte innerlijke rust wilt vinden, zul je moeten weten wat jou die rust geeft. Ga op onderzoek uit. Je weet snel genoeg of je de echte oplossing hebt gevonden of een schijnoplossing. (Dat voel je namelijk!)

Vraag jezelf regelmatig: Wat heeft mijn ziel, mijn ware IK nu nodig?
Luister aandachtig naar het antwoord. Het gaat er op dit moment niet alleen om dat je een oplossing formuleert. Onderzoek, ben nieuwsgierig en leer jezelf kennen. Schrijf alle dingen die boven komen drijven op.
Als je ruimte maakt voor de vraag en stil wordt in jezelf komen de antwoorden vanzelf boven drijven.

Ik wens je veel mooie inzichten en een geweldig 2011 toe!

Groetjes Yvonne