A drop of silence!
December 2011
Yvonne
Heb je er wel eens over nagedacht een verbond met de stilte te sluiten?
In de natuur, thuis, op vakantie? Allemaal plaatsen waar de stilte gevonden kan worden. Hij is op vele plaatsen nog te vinden, maar vaak moet je er moeite voor doen om hem te kunnen ervaren. Om je er bewust van te zijn. Soms moet je er zelfs moeite voor doen om de stilte mede te creëren.
De wereld om je heen wordt steeds luidruchtiger.
Maar niet alleen buiten jou is er lawaai en ruis. Ook je gedachtes lijken, als antwoord daarop, steeds rumoeriger te worden. Wanneer heb jij de laatste keer echte stilte ervaren? En als je het ervaren hebt, wat deed het dan met je? Wat was je ervaring van deze stilte?
Ik vraag je. Kon je de stilte proeven, ruiken, aanraken, horen en zien?
En waar zat die stilte dan? Zat hij extern? Realiseerde je je opeens dat het heel erg stil was om je heen? Of zat hij intern? Was je getuige van jouw innerlijke stilte? Wat ervoer je? Wat deed het met je? En als je het nog nooit ervaren hebt. Ben je dan niet nieuwsgierig naar de ervaring met de stilte?
In de ervaring zit het leermoment.
Praten over stilte schiet niet echt op! Het zijn je zintuigen die zorgen voor de ervaring en je daardoor bij de essentie brengen. De intense stilte is er een, die, als je hem echt binnen laat komen, je heel dicht bij de essentie brengt. Ik ben zo vrij om mijn ervaring in Nieuw Zeeland met je te delen.
Nieuw Zeeland.
Een landschappelijk paradijs waarin de Nieuw Zeelandse Alpen met hun besneeuwde toppen en diep blauw-groene meren, de gletsjers, de altijd dampige en vochtige regenwouden, de eindeloze graslanden met talloze schapen, de vulkanen, de ruwe kustlijnen, de subtropische stranden en de fjorden het beeld bepalen. Zover het oog reikt. De natuur in zijn meest oorspronkelijke vorm alom vertegenwoordigd.
Reizen door Nieuw Zeeland is alsof je een prentbriefkaart binnen stapt om er aan het einde van je reis pas weer uit te komen.
Doubtful Sound als onderdeel van het Fiordland National Park is de plek waar ik, zoals de kapitein van het schip het noemde, a drop of silence, heb mogen ervaren.
A drop of silence
Het schip gaat voor anker. De motoren, aggregaten en ook wijzelf de passagiers van de Fiordland Navigator vallen, op verzoek van de kapitein, stil. Op het dek staan we bewegingsloos met ingehouden adem voor een periode van 15 minuten tussen de gigantische fjorden. Het is stil. Heel erg stil. De eerste minuten kaatsen er nog allemaal gedachtes tegen de wanden van mijn hoofd. Goh, wat is dit stil. Jeetje wat bijzonder en kijk iedereen is stil. Zo stil heb ik het nog niet meegemaakt. Wat bijzonder dat ik hier ben. Allemaal gedachtes die mij afleiden van de essentie van dit moment. Na enkele minuten, beginnen al deze gedachtes als herfstblaadjes aan een boom los te laten en dwarrelen ze neer op het bed van de innerlijke stilte in mij.
Ik adem de stilte in. Al mijn zintuigen nemen waar. Ik proef de ijle vochtige ochtendlucht met een zachte verwijzing naar de smaak van zout. Ik zie de reusachtige fjorden die in nevelen gehuld voor mij opdoemen als gigantische reuzen. Ik zie het diep blauwe water dat mij van hen gescheiden houdt. Ik voel de koude, natte nevelen die condenseren op de huid van mijn gezicht. Ik ruik de bomen die zich met uiterste volharding met hun wortels hebben weten te verankeren in de spleten van de gladde rotswanden. Ik hoor de zeemeeuw die krijsend over vliegt, de waterval in de verte die zichzelf verliest in een eindeloze val.
Ik sluit voor een moment mijn ogen en hoor de stilte in mij. Mijn gedachtes hebben zich teruggetrokken achter de coulissen van het denken. Ik voel het bloed door mijn aderen stromen en hoor het zachte kloppen van mijn hart. Mijn longen inhaleren de zuivere lucht, die zijn weg zoekt en vindt naar elke cel, elke vezel van mijn lijf.
Terwijl ik hier sta, voel en ervaar ik de essentie van de natuur die mij omringt. Zo stil. Zo intens.
Ik ben diep onder de indruk. Ik ben dankbaar en ik ben volledig aanwezig. Een met het moment en met de natuur die mij omringd. Ik voel me nietig en ietwat onbenullig. Deze fjorden waren hier al duizenden jaren voor mijn komst en zullen, lang nadat ik met dit grote lawaaierige schip weer vertrokken ben, achterblijven in deze zelfde stilte, eenheid, en ongenaakbaarheid. Ik ben slechts een voorbijganger, die door de actie van de kapitein, de essentie van stilte weer heeft mogen ervaren.
Vele mogelijkheden staan ons ter beschikking om de stilte te ervaren.
De keuze te maken om ernaar op zoek te gaan. Bewust te zijn van intern en extern rumoer. De stad en zijn continue geluiden in te ruilen voor de stilte van de natuur. Oké in Nederland zijn deze uitgestrekte stiltegebieden niet meer te vinden. Maar ze zijn er wel! De kunst is om er notie van te nemen, ze op te zoeken en de stilte te ervaren.
De herfst met zijn geuren en kleuren en zijn ritselende bladeren,
de laaghangende zon en zijn koude winden. De aankomende winter met zijn geluiddempende sneeuw deken, zijn verstilde ijsbloemen op de ruiten en de druppels die zich in ijspegels hebben samengepakt. De natuur verandert in elk seizoen en draagt in essentie de stilte in zich. Zoek hem op! Samen of alleen, slenterend of zittend. Laat je verrassen door je eigen innerlijke stilte op het moment dat je de keuze maakt om eens even helemaal stil te worden.
Groetjes Yvonne